Mounam Pesum Mozhigal!

மதம் என்னும் மதம் ஓயட்டும்

2012-02-13T16:06:00.000+05:30

மதம் என்னும் மதம் ஓயட்டும்,

தேசம் மலர் மீது துயில் கொள்ளட்டும்!

A Good Read on Relationship!

2012-02-13T16:01:00.000+05:30

When I came from office, she was lying in the bed. She lifted her head after hearing my footstep sound. Her eyes looked like as if she was waiting for me for a very long time. She was in an eager to tell something to me. But, I didn’t mind. I went to the bathroom to refresh myself. It was almost 9 pm. I switched on the TV. I started watching the TV in the hall. Half an hour later she asked me to take my dinner with a very low voice. I ate the food which she has served in the dining table. I didn’t care for anything and I slept off. She too slept without speaking even a single word. The next day early in the morning I got up from the bed. She was still lying in the bed. I looked at the wall clock. It was 7. I got ready to go office, in a hurry. When I was about leave, I asked her whether she is not going to office today. She replied that she has taken leave. I said okay and started driving my car. When I was driving, I started thinking about madhu.

Oops! So far I didn’t introduce her. “Madhu is my wife. I met her when I was doing my college. She was my neighbor. Madhu is the only daughter to her parents. For the sake of my studies, my family got shifted to the place near madhu’s house. During our house warm-up only I saw her for the first time. She was absolutely beautiful! She had a charming and cute face. I loved her smile a lot. Her playful nature attracted me a lot. From that moment I started flying in the air. Her eyes always pulled me towards her! Each and every day was beautiful for me. Every day I use to get up with a hope to see her. When the days passed by, I got her friendship. She uses to make fun of me always. She was just straight opposite to my character. I am being very shy and reserved type; she was just jovial, talkative and very naughty. I loved the way she is. I simply started loving her. On observing all my activities my parents found that I am in love. But, they didn’t expect it would be madhu. Madhu’s father is a big shot in our place. They were richer than us. So, my parents scared a little. But later they got convinced. Since, they like madhu a lot. It was during my semester holidays I thought of proposing her. So many days I have done rehearsal for that wonderful moment. But none has worked out. My friends use to give me stupid ideas. And every time it would flop when seeing her eyes.

And on one final day, I called her from a PCO. She said “hello”. I thanked god for not making her mom or dad to pick up the call. I said “madhu this is shiva”. She started chatting as usual. In between I stopped her and told her “I love you”. All of a sudden she became silent. She simply cut the call. I cursed myself for ruining my friendship. From that day onwards madhu stopped talking with me. After 3 years, I finished my course. Also, I got placed in an MNC. 3 years of separation has almost made me mad. I thought of approaching her again. I gave my mobile number to her friend. After a week I got a phone call from a new number. I lifted the call with an eager. I heard a girl’s voice in the opposite side. It was just the call from the company, which I got offer. I was totally disappointed. Next day, I got a call early in the morning. To my surprise it was madhu. She asked me to meet her in the evening. Evening I went for seeing her. She gave me a gift for my placement. When she started speaking, I got mesmerized. She was even more beautiful than before. She said she can’t love me. But, she can be a good friend to me (girls are always a puzzle). Few days we went for movies and roamed all over the city.

One day when we were in theater I got a call. After that call, I told her that I am leaving to Chennai next week. Suddenly she started crying. I don’t know what was wrong with her. I consoled her for an hour. Then she said it was because am leaving the city. I asked her what’s there to cry. She said “It is because I love you shiva”. Oh my god! What she said? She said I Love You to me. Is this a dream? No it was not!....Thousands of butterflies started flying in my stomach. I kissed her & whispered I love you too. After some years we got married!” OoOo! my office came. I parked my car and went inside. When, I entered my ODC, my manager greeted me with a warm smile. Everyone in my team smiled at me. I was puzzled. I went to my manager and asked what the matter is? He gave me a cover and said “you have been transferred from Chennai to Bangalore with promotion”. I felt very happy and received it with thanks. I asked him the reason for my transfer. My manager told me that the person in Bangalore has resigned the job. I asked him why, in a lame voice. He said his wife passed away two days before. Curiously, I asked him the reason behind that lady’s death. My manager told me that it was because of some fever. I was horrified. I rushed to my car. I drove the car at the maximum speed. I crossed the staircase by jumping as many steps as I could. I stood silently in front of the door, a minute. I was out of my mind for a second. Then I calmed down myself and knocked the door. I couldn’t wait even for a single minute. So, I tried opening the door. It was not closed.

Slowly I peeped inside. My wife, my madhu was still there lying in the bed. I went closer. I tried waking her so many times. She didn’t open her eyes. I felt that I have lost something very precious, which I have got easily. I found a gift near her. I carried both in my arms. I took her to a nearby hospital. I called up my friends for help. They admitted her in the emergency ward. I sat outside in a chair. All my friends pitied me. They tried convincing me to their best. I didn’t hear any words. I walked around the hospital and sat in front of a small temple. I prayed for her. Suddenly I remembered about the gift. I walked towards my car. I took the gift that was there in the seat. My hands started trembling when I opened the gift. It was a small photo frame with a photo which we took during our honey moon. That was my favorite photo too. I hardly smiled at the photo. There was a letter too. I sat in the car seat and started reading it slowly.

She has written, “Honey, yesterday I heard some footstep sound. When I lifted my head, you were there near the door. You came closer and sat in the bed. You touched my forehead. You started scolding me. Since, I was burning with fever. You took me in your arms, wrapped me with a bed sheet and gave your shoulders to lean. You asked me whether I had taken medicine or not. I said “I have not taken anything since morning”. You went to the kitchen and prepared food for me. You made me to eat it completely. You gave me some medicines. The whole night you stayed awake looking at me. When I got up in between you were pressing my legs. I said “I love you dear. I am lucky to have such a caring husband!” again I heard some sound. When I looked at the door, it was you. It took a minute for me to realize that it was just a dream. Dear, do you remember when did u said “I love you” to me for the last time? Can you tell me when did you say “you are looking good” for the last time?.... I started thinking while reading this. But, I didn’t remember any. So I continued reading the letter. ….it was during our honey moon. It was at that time we took that photo. Whenever, I use to find some time I will look at this photo to cherish that beautiful moment. This time for our wedding anniversary I thought of presenting this gift to you. I know you don’t even have time to love as you are busy. But, at least be with me. I don’t have the guts to cry before you. If I say all this to you I will cry for sure. And that’s the reason I am writing this letter to you. Luckily, you have one more gift I will tell that on our wedding day! “I Love You! “ Dear. I closed my eyes for a second.

When I opened my eyes the letter was wet. I got completely shattered. I busted out with tears. I ran inside the hospital to see her. I looked at her from outside through a small glass. She was there lying in the bed still, without a single movement. I cursed myself for making that precious doll to suffer like this. I realized that I stopped loving her after marriage. It was my responsibility to take care of her. She was like an angel to her parents. She left everything for me. Believing me, trusting me… for the first time, I thought why the hell she loves me so much? I peeped inside… Oh my god! What have I done to her? She was suffering from severe fever for more than three days. But, I didn’t talk even a single word about it. How can I be so cruel? I know I am workaholic. But, how did I forget her? How can I be like this? Without loving her, who has so much love for me? Oh god! Please give me one chance. I want my madhu. There is no life for me without her.

I cried, cried and cried till when doctor came out of the room. He asked who I am to her. My throat got stuck at that time. I couldn’t open my voice. Suddenly my friend came and told him that, he is her husband. The doctor looked at me. He said, “Your wife had some viral fever for nearly a week. She needs some bed rest now. Within an hour she will be normal. Then, you can see her. But, ask her not to strain too much. She is very weak.” Saying this, the doctor moved a step. He again came back asking my name. I said, “I am shiva”. “shiva, Congrats! You are going to become a father “replied the doctor. What? Oh! Wow! That’s great. Did you told that I am going to become father? Thank you! Thank you so much doctor. I hugged him and went inside the room. Madhu was still in the bed. I dragged a chair and sat nearby.

I was looking at her. In fact, I would say I was staring at her. I felt like, the sweetest moon in the sky is sleeping. Hmmm, not bad she simply looks beautiful even now. I was telling to myself. An hour later, she opened her eyes. I stood immediately, went near her. I could see the pain she is facing, in her eyes. I held her hands tightly. She wiped my tears gently. “Why the hell you love me so much madhu? Even at this worst stage you care for me! Am not fit to have all your love and care…” “You have the answer in your question itself.” She replied. “???” I didn’t understand what she was trying to say. “It is because, I love you shiva!” “People never know the worth of a person, when they are with them. I won’t do that mistake here after! I love you! I love you so much madhu!” I kissed her fore head. She smiled. After a week, I went to my office to see my manager. I canceled my transfer. I started loving her more than before. After all, “Love makes life beautiful!” To people who are reading this story…..

I would advise

“Value the person… Value the relationship… when they are with you!”

பிரமிள் - இணைய பக்கங்களில் இருந்து...

2012-02-12T19:08:00.000+05:30

பிரமிள் கவிதை தொகுப்பு-1

பிரமிள் கவிதை தொகுப்பு-2

பிரமிள் கவிதை தொகுப்பு-3

பிரமிள் கவிதை தொகுப்பு-4

பிரமிள் கவிதை தொகுப்பு-5

பிரமிள் (ஏப்ரல் 20, 1939 - ஜனவரி 6, 1997) என்ற பெயரில் எழுதிய தருமு சிவராம், இலங்கையில் பிறந்தவர். தமிழகத்து எழுத்தாளர். பாரதி, புதுமைப்பித்தனுக்குப் பிறகு தோன்றிய ஒரு இலக்கிய மேதை. தமிழின் முதன்மையான கவிஞர், விமர்சகர், சிறுகதையாசிரியர்.புதுக்கவிதை முன்னோடிகளுள் முக்கியமான ஒருவராக இவர் கருதப்படுகிறார். இவர் பானுசந்திரன், அரூப் சீவராம், பிரமிள் போன்ற பல புனைபெயர்களில் எழுதினார். அடிக்கடி தம் பெயரை மாற்றிப் புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருந்தவர். ஆன்மிகத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தவர்.

இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தில் திருகோணமலையைச் சேர்ந்தவர். எழுபதுகளின் ஆரம்பத்திலேயே தமிழ்நாடு வந்து விட்டார். பிறகு தம் பெரும்பாலான வாழ்நாளைச் சென்னையிலேயே கழித்தார்.

சி.சு.செல்லப்பாவின் எழுத்து பத்திரிகையில், தமது இருபதாவது வயதில் எழுதத் துவங்கிய பிரமிள், நவீன தமிழ்க் கவிதையுலகில் தனி அடையாளம் கொண்டவர். ஓவியம், சிற்பம், நாடகம், மொழியாக்கம், விமர்சனக்கட்டுரைகள் என விரிந்த தளங்களில் இயங்கிய பிரமிள், நவீன தமிழ் இலக்கியம் குறித்துக் கூர்மையான விமர்சனமும் அவதானிப்பும் கொண்டவர்.

ஆரம்பக் கல்வி மட்டும் ராமகிருஷ்ணமடம் நடத்திய இரவுப்பாடசாலையில் கிடைத்தது. தமிழின் மாமேதை என்று தி.ஜானகிராமனாலும், உரைநடையின் அதிகபட்ச சாத்தியத்தை நிறைவேற்றியவர் என்று சி.சு.செல்லப்பாவாலும் பாராட்டப்பட்டவர் பிரமிள். இளம் வயதிலேயே மெளனியின் கதைத் தொகுப்புக்கு முன்னுரை எழுதிய பெருமை இவருக்குண்டு.

"கவிதைக் கோட்பாடுகளும் பாரதி கலையும்" என்ற தலைப்பில் பாரதியை மதிப்பீடு செய்து மிகச் சிறந்த கட்டுரை ஒன்றை எழுத்துவில் எழுதினார்.மைசூரிலிருந்து வெளிவரும் ஆங்கிலப் பத்திரிகை, கேரளக் கருத்தரங்கில் படித்த தமிழ்க்கவிதை பற்றிய இவரது கட்டுரை ஒன்றைக் கேட்டு வாங்கி வெளியிட்டது.

கவிதைத் தொகுதிகள்

கண்ணாடியுள்ளிருந்து
கைப்பிடியளவு கடல்
மேல்நோக்கிய பயணம்
பிரமிள் கவிதைகள்

[தொகு]சிறுகதை தொகுப்பு

லங்காபுரி ராஜா
பிரமிள் படைப்புகள்

[தொகு]சிறுகதைகள் சில

காடன் கண்டது
பாறை
நீலம்
கோடரி
கருடனூர் ரிப்போர்ட்
சந்திப்பு
அசரீரி
சாமுண்டி
அங்குலிமாலா
கிசுகிசு

[தொகு]குறுநாவல்

ஆயி
பிரசன்னம்
லங்காபுரிராஜா

[தொகு]நாடகம்

நட்சத்ரவாசி

பிரமிள் நூல் வரிசை

(பதிப்பு : கால சுப்ரமணியம்)
1. பிரமிள் கவிதைகள். 1998. (முழுத் தொகுதி). (லயம்).
2. தியானதாரா. 1989 (லயம்), 2005 (ஆகாஷ்), (1999), (2006), 2008 (கவிதா).
3. மார்க்சும் மார்க்ஸீயமும். 1999. பீட்டர் வோர்ஸ்லி. (லயம்).
4. பிரமிள் படைப்புகள். 2003. (அடையாளம்).
5. வானமற்றவெளி: கவிதை பற்றிய கட்டுரைகள்.2004. (அடையாளம்).
6. பாதையில்லாப் பயணம்: ஆன்மீக-மறைமுகஞானப் படைப்புகள். 2007. (வம்சி).
7. பிரமிள் கவிதைகள். 2007. (சிறப்புப் பதிப்பு). (அடையாளம்).
8. விடுதலையும் கலாச்சாரமும்: மொழிபெயர்ப்புப் படைப்புகள். 2009. (விருட்சம்)
9. சிறீலங்காவின் தேசியத் தற்கொலை. 2009. (தமிழோசை).
10. யாழ் கதைகள். 2009. (லயம்).
11. காலவெளிக் கதை: அறிவியல் கட்டுரைகள். 2009. (உள்ளுறை).
12. வெயிலும் நிழலும்: இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகள். 2011. (வம்சி).
13. வரலாற்றுச் சலனங்கள்: சமுதாயவியல் கட்டுரைகள். 2011. (வம்சி).
14. எதிர்ப்புச்சுவடுகள்: பேட்டிகள், உரையாடல்கள். 2011. (நற்றிணை)
15. அறைகூவல்: இலக்கிய அரசியல் எழுத்துகள். 2012.
16. தமிழின் நவீனத்துவம்: எழுத்து கட்டுரைகள். 2011. (நற்றிணை)
17. சூரியன் தகித்த நிறம் (மொழிபெயர்ப்புக் கவிதைகள். 2011. (நற்றிணை)

[தொகு]விருதுகள்

நியூயார்க் விளக்கு அமைப்பு "புதுமைப்பித்தன்" விருதை இவருக்கு அளித்தது. கும்பகோணம் சிலிக்குயில் "புதுமைப்பித்தன் வீறு" வழங்கியது.

மறைவு

உதரவிதானத்தில் ஏற்பட்ட புற்றுநோயால் பக்கவாதத்தால் உடல் செயலிழந்து, மூளையில் பாதிப்பு ஏற்பட்டு, பக்கவாதத்தால் உடல் செயலிழந்து, பல மாதங்களாக மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றுவந்தவர், 1997ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 6ஆம் தேதி காலமானார். வேலுருக்கு அருகிலுள்ள கரடிக்குடி என்ற இடத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

பிரமீள்-கடிதங்கள்-நினைவுகள்

பிரமீள் (தருமு சிவராமு, தருமு அரூப் சிவராம்,பிரமிள் பானுசந்த்ரன்) சி.சு.செல்லப்பாவிற்கு எழுதிய சில கடிதங்களை இம்மாத தீராநதியில் படித்தேன். அவருடன் நெருங்கிப் பழகியிருக்கிறேன், கடிதத் தொடர்பும் இருந்தது . அவரை நான் நேரில் சந்திக்கும் முன் சுமார் 8 மாதங்கள் கடிதம் மூலமே 'பேசிக்கொண்டோம்'. நான் அப்போது இருந்த நகரம் சென்னையிலிருந்து 500 கீ.மீ தூரத்தில். திங்களன்று நான் அவருக்கு கடிதம் எழுதினால் அவருக்கு செவ்வாய் கிடைத்து புதன் காலை அல்லது மதியம் அவர் பதில் என் கையில்.நான் உடனே பதில் எழுதினால் வெள்ளி காலை அல்லது மதியம் அவரிடமிருந்து பதில் வந்துவிடும்.நான் பதில் போட்டால் அது சனியன்று கிடைத்தால் திங்களன்று பதில் எனக்கு கிடைக்கும். தன் பெயரில் பல சோதனைகளை செய்வார் என்பதால் பெயர் மாற்றங்கள் கடிதங்களில் வெளிப்படும். இடையில் முன் கடிதத் தொடர்ச்சி என்று வேறு பதில்கள் வரும்.சமயங்களில் நீண்ட கடிதங்கள் வரும், ஒரு முறை ஈழப்பிரச்சினை உட்பட வேறு சில குறித்து ஒரு 20 பக்க கடிதம் வந்தது. அவருடைய நண்பர்களிடம் இது போல் நிறையக் கடிதங்கள் இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

அவர் நன்றாக படம் வரைவார்.ஆனால் அத்திறனை வளர்த்துக் கொள்ள தேவையான பயிற்சி எடுத்துக் கொள்ளவோ அல்லது அதில் முயற்சிகளை தொடர்ந்து செய்யவோ அவரிடம் பொருளாதார வசதி இல்லை.சுடுமண் சிற்பங்கள், களிமண் சிற்பங்கள் செய்வார். ஒரு முறை அப்பாத்துரை, யோகி ராம்சூரத்குமார் இருவர் உருவத்தையும், தலை முதல் கழுத்து வரை சிற்பமாக செய்து அதை புகைப்படமெடுத்திருந்தார். அச்சிற்பங்களை நண்பர் ஒருவருக்கு கொடுத்துவிட்டதால் அவர் என்னிடம் காட்டியது புகைப்படம்தான். ஆங்கிலத்தில் அவரால் எழுத முடியும், சில முயற்சிகள் செய்திருக்கிறார். தமிழ் சிறுபத்திரிகை சூழலை மீறி, இதை நிராகரித்து அவர் வேறு திசைகளில் பயணித்திருக்க வேண்டும். அப்படி பயணித்திருந்தால் அவர் வேறு சில சாதனைகளை செய்திருப்பார்.

http://ravisrinivas.blogspot.in/2005/03/blog-post_11.html

நவீன தமிழ் இலக்கிய மேதை தருமு சிவராம்

புதுகை.கனகராஜ்

First Published : 13 Mar 2011 02:18:00 AM IST

புதுக்கவிதை முன்னோடிகளுள் முக்கியமான ஒருவராகக் கருதப்படும் தருமு சிவராம், தமிழ்ச் சமூகம் கொண்டாடிப் பெருமிதம் கொள்ளவேண்டிய நவீன கவிஞர். இரண்டாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியமிக்க தமிழ் மரபிலக்கிய பரிச்சயமும், உலக இலக்கிய அடிப்படைகளை உள்வாங்கிய பார்வையும், தனக்கே உரிய மேதைத்துவமும் கலந்த ரசவாதத்தில் வெளிப்பட்ட உன்னதப் படைப்பாளி. "படிமக் கவிஞர்' என்றும், ஆன்மிகக் கவிஞர்' என்றும் சிறப்பிக்கப்பட்டவர்.
இலங்கையிலுள்ள திரிகோணமலையில், 1939-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 20-ஆம் தேதி பிறந்தார். அறுபதுகளின் இறுதியில் தமிழகத்துக்கு வந்து தமிழ் எழுத்தாளராகவே அறியப்பட்டார்.
கண்ணாடியுள்ளிருந்து, கைப்பிடியளவு கடல், மேல்நோக்கிய பயணம், தமிழின் பின் நவீனத்துவம், வானமற்றவெளி, ஸ்ரீலங்காவின் தேசியத் தற்கொலைகள், விமர்சன ஊழல்கள், நட்சத்திரவாசிகள், லங்காபுரி ராஜா, பிரசன்னம், காடன் கண்டது, பாறை, நீலம், கோடரி, கருடனூர் ரிப்போர்ட், சந்திப்பு, ஆயி, மீறல் முதலிய கவிதை, கட்டுரைத் தொகுதிகள், குறு நாவல்கள், சிறுகதைகள் எனப் பல படைப்புகளுக்குச் சொந்தக்காரர். ஆங்கிலத்தில் வெளியான "தமிழ்ச் சிறுகதைகள்' என்ற நூலில் இவரின் "சந்திப்பு' சிறுகதை சேர்க்கப்பட்டபோது அந்தக் கதைதான் மிகச் சிறப்பானது என்று "இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸின்' புதுதில்லி பதிப்புக் கூறிற்று.
லங்காபுரிராஜா - இலங்கைப் பிரச்னையை மையமாக வைத்துப் படைக்கப்பட்ட உருவக நாவல். அர்ஜுனன் கண்ட விஸ்வரூப தரிசனத்துக்கு ஒப்பான ஒரு சத்திய தரிசனம் என்று பாராட்டப்பட்டது. பிரசன்னம் - இந்தக் குறுநாவலின் தாக்கத்தின் மறுவினைதான் சுந்தர ராமசாமியின் நாவலான "ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள்' என்பது. இரண்டு நாவல்களையும் உள்வாங்கியவர்களுக்கு இது விளங்கும்.
சிவராம் சிறந்த கோட்டோவியரும் கூட. ஆனால், சில வெளிப்பாடுகளை மட்டுமே முன் வைத்தார். இவருள் இருந்த ஓவியனை இவர் பொருட்படுத்தாமைக்குக் காரணம், இவருடைய தீவிரமான தேடல், இலக்கியம் சார்ந்தே இருந்ததுதான்.
நிலையாக ஒரு பெயரைப் பின்பற்றாமல் பிரமிள், பானுசந்திரன், ஒüரூப் சிவராம் என்று வெவ்வேறு பெயர்களில் எழுதிவந்தார். எண்கணிதவியலில் இவருக்கு இருந்த ருசி, தன் பெயரை முன்வைத்து பரிசோதனைகளை நிகழ்த்திப் பார்த்தது.
சி.சு.செல்லப்பாவால் நடத்தப்பட்ட "எழுத்து' பத்திரிகை இயக்கத்தின் மூலம் 1960-இல் கவிஞராக அறிமுகமாகி, உக்கிரமான படைப்பு மற்றும் விமர்சன சக்தியாகச் செயல்பட்டார். இவருடைய கவிதைகளில் மிகுந்து காணப்படும் படிம அழகியல் இவரை "படிமக் கவிஞராக' ஆக்கியது.
தொடக்கத்தில் தனது கவிதைகளில் ந.பிச்சமூர்த்தியின் உருவத்தை ஏற்ற தருமு சிவராம், உள்ளடக்கத்தில் பாரதி, புதுமைப்பித்தன், தி.சோ.வேணுகோபாலன் ஆகியோரின் உத்வேகத்தையே அடையாளப்படுத்தினார்.
""பெüதீக யதார்த்தத்தை மீறிய நிதர்சனங்களைப் பற்றிய விசாரமயமான பிரமிப்புகளின் வெளிப்பாடுகளே கவிதைகள்'' என்று கூறும் தருமு சிவராம், கவிதையின் இயல்பான தோற்றத்தையும், அதன் மூலசக்தியையும் தன் கவித்துவ தரிசனத்தால் கண்டு சொன்னவர்.
ஆரம்பக் கல்விச் சான்றிதழ்கூட இல்லாத தருமு சிவராம், தமிழின் மாமேதை என்று தி.ஜானகிராமனாலும், உரைநடையின் அதிகபட்ச சாத்தியத்தை நிறைவேற்றியவர் என்று சி.சு.செல்லப்பாவாலும் பாராட்டப்பட்டவர்.
இளம் வயதிலேயே மெüனியின் கதைத் தொகுப்புக்கு இவர் எழுதிய முன்னுரை இன்றுவரையும் மெüனி பற்றி மிகச் சிறந்த கட்டுரைப் பொக்கிஷமாக தனித்திருக்கிறது. "கவிதைக் கோட்பாடுகளும் பாரதி கலையும்' என்ற தலைப்பில் இவர் எழுதிய கட்டுரை, பாரதியை மதிப்பீடு செய்து வெளிவந்தவைகளில் அபூர்வமானது என்று தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் பாராட்டியது. இவரது ஆங்கிலக் கவிதைகளும், கட்டுரைகளும் புகழ்பெற்றவை. இவரது எழுத்துகளை வெளியிடும் பாக்கியத்தைப் பெறுவதற்காகவே சில பதிப்பகங்களும், பத்திரிகைகளும் தொடங்கப்பட்டன என்பது உண்மை. (உ-ம்) மணி பதிப்பகம், யாத்ரா இதழ்.
யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரி இளம் எழுத்தாளர்கள் சங்கத்திலும், கேரளத்தில் உள்ள சம்ஸ்கிருதக் கல்லூரியில் நடந்த தென்மொழிக் கவிஞர்கள் சம்மேளனத்திலும் இவருடைய கட்டுரைகள் வாசிக்கப்பட்டன. மைசூரிலிருந்து வெளிவரும் ஆங்கிலப் பத்திரிகை இவரது கட்டுரைகளைக் கேட்டுவாங்கிப் பிரசுரித்தது. நியூயார்க் விளக்கு அமைப்பு "புதுமைப்பித்தன்' விருதை இவருக்கு அளித்தது.
தமிழின் மகத்தான படைப்புக்குரல் இவருடையது. தமிழில் கவிதை விமர்சனத்துறை வளரவில்லை என்ற வசை இவரால் ஒழிந்தது. நவீன தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளை, கருத்தாக்க அடிப்படையில் அணுகி, தரநிர்ணயம் செய்வதில் தாட்சண்யம் காட்டாத விமர்சகர் இவர். இவருடைய விமர்சன வீச்சால் நவீன தமிழ் இலக்கிய மதிப்பீடுகளில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.
கவிதைக் கோட்பாடுகள், அடிப்படைகள், உத்திகள் பற்றிப் பலவிஷயங்களை ஆழமாகப் பேசும் கட்டுரைகளை சிவராம் படைத்தார். கவிதை நூல்களுக்கு இவர் எழுதிய முன்னுரைகளில்கூட கவிதை பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல்களைக் காணமுடியும். கவிதைகளை அணுகும் முறைகளைக் கற்றுத்தந்த நவீன ஆசான் என்றுகூட இவரைச் சொல்லலாம்.
கட்சி சார்ந்தோ, கொள்கை சார்ந்தோ இயங்காமல் சுயமான கோட்பாடுகளை, பார்வைகளை உருவாக்கிய விமர்சகர் என்று தமிழில் இவரையே குறிப்பிட
வேண்டும்.
அமெரிக்கப் புதுத் திறனாய்வு முறையில் ஒன்றாக கவிதையின் ஒவ்வொரு சொல்லையும் நுட்பமாக ஆராய்ந்து, கவிதையை நிறுவும் கட்டுரைகளையும் எழுதினார். கவிதை பற்றிய கட்டுரைகள் அடங்கிய இவரது நூல்கள் தமிழ் இலக்கியத்தில் கவிதை பற்றிய வேத நூலாகப் போற்றப்படவேண்டியவை.
தருமு சிவராம் எந்த ஒரு காலத்திலும், எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் கலை, இலக்கிய நிறுவனங்களின் வாசற்படிகளில் மழைக்காகக்கூட ஒதுங்கியதில்லை. அதிகாரப் பிரதிநிதிகளுடன் உறவு வைத்துக்கொள்ள விரும்பாத இவருடைய வைராக்கியம் போற்றுதலுக்குரியது. இலக்கியத்துக்காக அளிக்கும் விருதுகளை தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை நுண் இலக்கிய போக்குக்குப் புறம்பானவையாகவே உள்ளது என்று கூறினார்.
ஒரு பேட்டியில், தலித் பற்றி அவரிடம் கேட்டபோது, நீயா-நானா, எனக்கா-உனக்கா? என்றால், "நீ என்றும், உனக்கு என்றும் கொள்ளும் பிரக்ஞையே உன்னதம்' என்று தன் வழியில் நின்று அவர் கூறிய விளக்கம், மேன்மையான மனிதன் குறித்த பொன்மொழியாகும்.
சமரசமற்ற எழுத்துகள் இவருடையவை. இவரை யாராலும் இனம் காண முடியவில்லை. யோகிராம் சுரத்குமார், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியின் அகமனிதன் விடுதலை குறித்த சிந்தனைகளினூடே தன்னை இனம் கண்டவர் சிவராம். இலக்கியத்தைவிட ஆன்மிக வாழ்வுக்கே முக்கியத்துவம் அளித்தவர். ஆனால், தனித்தன்மை இருந்ததால், இலக்கியத்தில் அதைத் தொடர்ந்து பற்றியிருந்தார். வாழ்நாள் முழுவதும் இலக்கியத்தையே உயிர்மூச்சாகக்கொண்டு வாழ்ந்த சிவராம், ஓர் இலக்கிய-ஆன்மிகவாதியாக மிளிர்ந்தார்.
ஓயாத சிந்தனையின் காரணமாக மூளையில் ரத்த அடைப்பு ஏற்பட்டு, உடலின் வலது பக்கம் செயலிழந்து ஒருமாதத்துக்கும் மேலாக மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றுவந்த இவர், 1997-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 6-ஆம் தேதி காலமானார்.
எந்த இடத்தைச் சார்ந்த எந்தப் படைப்பாளியாலும் நவீன தமிழ் இலக்கிய உன்னதம் குறித்து கவனம் கொள்ளும்போது தருமு சிவராமைத் தவிர்த்துவிடுவது சாத்தியமில்லை என்பதே நவீன தமிழ் இலக்கிய வரலாறாகும்.

சிறகிலிருந்து பிரிந்த இறகு ஒன்று காற்றின் தீராப் பக்கங்களில் ஒரு பறவையின் வாழ்வை எழுதிச் செல்கிறது

இது தருமு சிவராமின் தலைசிறந்த கவிதைகளுள் ஒன்று என்பது மட்டுமல்ல, தமிழின் தலைசிறந்த நவீன கவிதைகளில் ஒன்றும்கூட.

http://www.dinamani.com/edition/story.aspx?SectionName=Tamil_Mani&artid=389552&SectionID=179&MainSectionID=179&SEO=&Title=%E0%AE%A8%E0%AE%B5%E0%AF%80%E0%AE%A9_%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AE%BF%E0%AE%B4%E0%AF%8D_%E0%AE%87%E0%AE%B2%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%AF_%E0%AE%AE%E0%AF%87%E0%AE%A4%E0%AF%88_%E0%AE%A4%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%81_%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AF%8D

(சுந்தர ராமசாமியும் தர்மு சிவராமுவும்)

பிரமிள் கவிதைகள் (1960-1993)

2012-02-12T18:17:00.000+05:30

சொல்

சொல்லுக்குள்ளே
குடிசை எழும்புது.
குடிசை திறந்து
இருளின் மணி
இருந்த விழி.
விழியின் உள்ளே
கூரை கிழிந்து
உதிர்ந்த கதிர்த்தூள்.
கதிர்த்தூள் சேர்ந்து
கனன்று குதித்து
குடிசை?
வானில்
புகையின் வடுக்கள்...

எழுத்து, செப். 1963

கோவில்

சிரசு குவித்து
வான்காட்டி ஆசையூட்டி
இடைவிரித்து அழைத்திழுதன
கோபுரப் பாறைகள்...

நிழல் நடனம்
கல்சமைந்தது சிலைக்குவியல்

குவியல் நடுவே
குவிந்த இமைவிரலிடுக்கில்
உருகி வழிந்த
கண்ணின் நிணத்தை
பக்தி விடாய்க்கு
பருகிக் கொண்டது
விக்ரஹம்.

எழுத்து, ஜூன்-ஜூலை 1964.

லௌகீகம்

கடலும் சுருங்கும்
நெருப்பும் தடுமாறும்
காற்றின் விரல்களும்
வெறும் வெளி வீணையில்
பேசாமல் மடங்கும்;

வானத்தில்
பரிதியே நின்று
கிணற்றுள் தன் பிம்பத்தை
பட்டம் விட்டாலும்
குடிதண்ணீர்
வாளி வீச்சில்
நடுங்காது நிற்குமா?
அலைக்காமல்தான்
அள்ள முடியுமா?

எழுத்து, செப். 1965

ஊமை

மனிதனின் பேச்சு அவனுக்கு
பிடிபடாது.
பேசாத வேளையில்
ஊமைககளாகின்றன
பாஷைகள்.
நக்ஷத்திரங்களைவிட
நிறையவே பேசுவது
அவற்றின் இடையுள்ள
இருள்.
எனவேதான்,
தன் தனி வழியில்
நம்பிக்கை குலையாமல்
பேச்சுக்கும் அப்பால்
தாண்டி,
அவன் கண்ட கலை
சமிக்ஞை.

(1973)

பசி

சித்திரை முதல் நாள்
காலை
மேஷத்தில்
பரிதி உதிக்கப்
பார்த்தேன்.
பார்த்தவுடன்
கண்களை மூடிக்
கண்டேன்.
பரிதி
இமைகளின் செவ்விருளில்
பச்சையாய்த் துளிர்ந்தது.
பசித்து மெலிந்த மேஷம்
அதுதான், ஆடு -
துளிர்த்ததை மென்றது.
திடுக்கிட்டுக் கண்விழித்தால்
எங்கும்- வானெங்கும்
இருட்டு!
உதித்திருந்த
சூரியனைக் காணேன்!

(1976)

கலப்பு

1. கண்கள்

உயர் ஜாதிக்காரி
ஒருத்தி நகத்தோடு
என்பறை நகம்மோதி
மனம் அதிர்ந்தது.

கோபத்தில் மோதி
கலந்தன கண்கள்

பிறந்தது ஒரு
புதுமின்னல்

ஜாதியின்
கோடை மேவிப் பொழிந்தது
கருவூர்ப் புயல்...

கசடதபற, ஜூலை 1972.

2. புகைகள்

உயர் ஜாதிக்காரி
ஒருத்தி நகத்தோடு
என்பறை நகம்மோதி
ஊர் அதிர்ந்தது.

ஐயாயிர வருஷத்து
இரவு சிவந்து
எரிந்தது என்சேரி-
புகைகள் கலந்து
இருண்டது இன்ரென்
உதய நெருப்பு...

(1980)

திசை மாற்றம்:

கல்லில் ஊன்றிற்று
சிற்பியின் உழுபடை.
வயல் வெளியின்
மண்ணில் ஊன்றி
உழுதது உளி.
தசையின் எஃகு
சிலிர்க்கச் சீறி
உருகி பிறந்த
உழுபடை விந்துவாய்
கருப்பை வயலில்-
புகுந்தது கடல்.
காற்றும் வெளியும்
பிணைந்து பிறந்த
உறுமல் ஒன்று
கடலுள் உதிர்ந்தது.
முதல் நான்கும்
திசைமாறி
ஒன்றுள் ஒன்று
முனைமாறி
கல்லைப் பிளந்தது
நரசிம்ஹமல்ல-
கைகூப்பி அழுத
சிசுவின் குரல்.
கனரக இரும்புத்
தரையைக் கிழித்தது
வராஹமுமல்ல-
ஒரு மணி நெல்.
கடலின் தலைகீழ்ப்
பெருவெளி எங்கும்
ஒரேயொரு முனை.
கூர்மம், மச்சம்
ஏதுமல்ல, அது
இமைக்கொட்டாத
இக்கணம்.

உன்னதம், ஏப்ரல் 1994

நிரந்தரம் இல்லா வாழ்க்கையில் ஒரு நிதர்சன பயணம்...

2012-02-12T17:24:00.001+05:30

நிரந்தரம் இல்லா வாழ்க்கையில் ஒரு நிதர்சன பயணம்!

அனுபவங்கள் கற்பிக்கும் நிதர்சன உண்மை 'வாழ்க்கை'!

- ராஜராஜன் ராஜமகேந்திரன்

பிரமிள் கவிதைகள் - 4

2012-02-10T08:50:00.001+05:30

நீ - நான்

வேலைக்கேற்ற ஊதியம்
கேட்கும் கோஷம் உன் கோஷம்
அதுவும் வேண்டாம் ஆளைவிடு
என்ற கூச்சல் என் கூச்சல்.

(1986)
மீறல், அக். 1993.

தவளைக் கவிதை

தனக்கு புத்தி 

நூறு என்றது மீன் -

பிடித்துக் கோர்த்தேன் ஈர்க்கில்

தனக்குப் புத்தி

ஆயிரம் என்றது ஆமை -

மல்லாத்தி ஏற்றினேன் 

கல்லை.

‘எனக்கு புத்தி

ஒன்றே’

என்றது தவளை,

எட்டிப் பிடித்தேன் -

பிடிக்குத் தப்பித்

தத்தித் தப்பிப்

போகுது தவளைக்

கவிதை -

         ’நூறு புத்தரே!

         கோர்த்தரே!

         ஆயிரம் புத்தரே!

         மல்லாத்தரே!

         கல்லேத்தரே!

         ஒரு புத்தரே!

         தத்தரே!

         பித்தரே!

http://www.maamallan.com/2011/04/blog-post_20.html 

இண்டியன் ரைட்டர் பேட்டி

‘இந்தியாவுக்கு இன்று

எது தேவை?

ஹிந்து மதத்தின்

ஜாதீயக் கட்டமைப்பா?

ஜாதீயத்தை உதறி

மனிதாயத்தை உயர்த்தும்

அரசியல் சாசன

மதச்சார்பின்மைப்

பிரக்ஞையின் வளர்ச்சியா?

அதுவும் க்ஷீணித்து

உப்புச் சப்பற்ற

லெளகீகம் ஆகிவிடும்

ஆத்மீக ஆபத்தா?

மனசின் மர்மத்தை

ஆராயும் புத்தரின்

பேராழம் போன்று

ஒரு புது அகமுக

விஞ்ஞான நோக்கமா?

எது?’ இதைக்கேட்டு

அக்கமும் பக்கமும்

பார்த்துவிட்டு

நடுங்கும் குரலில்

பதிலைச் சொன்னார்

இண்டியன் ரைட்டர்:

’எனது தத்துவம்

என்ன என்கிறீர்கள்

குதிரை கனைக்கிறது

கொசு ஙொய் என்கிறது

மோட்டெருமை போடுகிறது

முக்காரம் இதில்

சத்தம் எது

புத்தம் எது என்று

மண்டையைக் குழப்பாமல்

ஒவ்வொன்றாய் டேப் பண்ணி

ஒழுங்காய் விற்றால் நல்ல

யாவாரம்!’

- பிரமிள்

*

(1986)

மீறல், அக்டோபர் 1993.

http://www.maamallan.com/2011/03/blog-post_23.html 

முடிச்சுகள்

கீழே நிலவு
நீரலையில் -
சிதறும் சித்தம்
சேரக் குவிகிறது
மேலே நிலவு.

' மலைமேல் நிலா ஏறி
மழலைக்குப் பூக்கொண்டு
நில்லாமல் ஓடிவரும்
குடிசைக்குள் சிதறும்
கூரைப் பொத்தல் வழி
மல்லிகை ஒளி.
மண்ணைப் பிடித்தான் கடவுள்
மனிதனாயிற்று ஆகி
அது என்ன உளிச்சத்தம்?
கல்லை செதுக்கிச் செதுக்கி
கடவுளைப் பிடிக்கிறது
மண்.

ஜாதியம்தான் வாய் ஓதும்
நாளாந்த வேதம்
அப்பப்போ வாய்
கொப்பளித்துச் சாக்கடையில்
துப்பும் எச்சல்
வேதாந்த வாயலம்பல்.


சாக்கடைக்கும் சமுத்திரத்துக்கும்
சேர்ந்தாற்போல் சாந்நித்யம்
நிலவொளியில் 

முடியாது மணலைக்
கயிறாய் திரிக்க
காலத்தைக் திரித்து
நேற்று நாளை
இரண்டுக்கும் நடுவே
இன்று முடிந்திருக்கிறது
முடிச்சின் சிடுக்கு - நான்.

அத்துவிதம் கணந்தோறும் நான்
செத்த விதம்

சொல்வேன் உண்டென்று
சொல்லில் இல்லாதது

சொல்வேன் உண்டென்று சொல்லில்,
இல்லாதது

சொல்வேன் உண்டென்று
சொல், இல்
இல்லாத
அது.

http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=702

http://rozavasanth.blogspot.in/2006/05/3.html

இடம்

மீனுக்குத் தண்ணீர்

மிருகத்துக்கு

பிராண வாயு

மனிதாத்மாவுக்கோ

மனம் தான் வெளி.

லயம். ஏப்ரல் 1995.

ஹரிஹரன்: இசைஞனைக் கொன்ற நடிகன்

2012-02-04T19:03:00.001+05:30

எழுத்தாளர் ஷாஜி இம்மாத உயிர்மை இதழில் பாடகர் ஹரிஹரன் அவர்களை பற்றி எழுதிய கட்டுரையின் தலைப்பு தான் 'ஹரிஹரன்: இசைஞனைக் கொன்ற நடிகன் '. ஏற்கனவே மலேசியா வாசுதேவன், ஸ்வர்னலதா அவர்களை பற்றி ஷாஜி எழுதிய கட்டுரைகள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. இம்முறை எனக்கு ரொம்ப பிடித்த பாடகர் ஹரிஹரனை பற்றி என்ன எழுதி இருக்கிறார் என தெரிந்து கொள்ள வாசித்தேன். ஹரி, ஒரு கஸல் பாடகர் என எனக்கு தெரியும். ஆனால், அவரின் கஸல் பாடல்களை நான் கேட்டதே இல்லை. கஸல், ஹிந்துஸ்தானி வகை இசை. அதில் ஹரி ஒரு தேர்ந்த பாடகர்.

ஷாஜி

திரைத்துறைக்கு வருவதற்கு முன் ஹரிஹரனின் இசைப்பயணத்தை பற்றி ஷாஜி எழுதி இருந்தார். எண்ணெற்ற இசை ஆல்பங்களை வெளியீட்டு இருக்கிறார். கருப்பு வெள்ளை காலத்தில் இருந்து தொலைக்காட்சியில் ஹரிஹரனின் இசை நிகழ்ச்சிகள் இடம் பிடித்தது. நானும் ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளை பார்த்து இருக்கிறேன். இப்போது இருப்பது போல், ஆடம்பர உடைகள் எதுவும் இல்லாமல், எளிமையாக உடை அணிந்து பாடுவார். பாடலில் இன்று இருக்கும் அதே இனிமை தான்.

'அவரது முதன்முதல் திரைப்பாடலுமே மந்திரஜாலம் போல் ஒலிக்கும் ஒரு கஸல். என் ஆதர்ச இசையமைப்பாளர்களில் ஒருவரான ஜெய்தேவ் இசையமைத்து 'அஜீப் ஸானேஹா முஜ் பர் குஸர் கயா யாரோ' என்கிற அப்பாடல் 1978ல் வந்த காமன் என்கிற இந்திப்படத்தில் இருந்தது. அப்பாடலுக்குக்காக ஹரிஹரனுக்கு உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்தின் சிறந்த பாடகருக்கான விருதும் கிடைத்தது' என்று ஷாஜி எழுதி இருக்கிறார். இது, எனக்கு தெரியாத விசயம்.

1992 வருடம் வெளிவந்த ரோஜா படத்தில் இடம்பெற்ற 'தமிழா தமிழா' பாடல் தான் தமிழில் ஹரியின் முதல் பாடல் என்று நினைக்கிறேன். தனது முதல் படத்தில் இசைப்புயல் ஏ. ஆர். ரகுமான், ஹரிஹரனை தமிழில் அறிமுக படுத்தி இருக்கிறார். 'இசைஞானி இளையராஜா' அவர்கள் ஒரு பேட்டியில் 'ஹரிஹரன்' 70வதுகளிலோ, 80பதுகளிலோ தன்னிடம் வாய்ப்பு கேட்டு வந்ததாகவும், ஏதோ 'தவிர்க்க முடியாத' காரணங்களினால் அப்போது வாய்ப்பு தரமுடியாமல் போனதாகவும் கூறி இருந்தார். பின்னாளில், இசைஞானியின் இசையில் ஹரி பலபாடல்கள் பாடினார். 'காசி' திரைப்படத்தின் அனைத்து பாடல்களையும் ஹரிஹரனை பாடவைத்து அழகு பார்த்தார் இசைஞானி!

ஹரியின் முதல் படம் வெளிவந்த 1978 வருடம், நான் பிறக்கவே இல்லை. ஒருவேளை, ராஜா 'ஹரியை' அறிமுகப்படுத்தி இருந்தால், இந்நேரம் பல முத்துப்பாடல்கள் நமக்கு கிடைத்து இருக்கும். சரி, ஹரியை பற்றி வேறென்ன கூறுகிறார் ஷாஜி என கொஞ்சம் பார்ப்போம்...

தமிழ் குடும்பத்தில் பிறந்து, இளம் வயதிலியே தந்தையை இழந்து தாயின் அரவணைப்பில் மும்பையில் வளர்ந்தவர்.தாய் தான் முதல் இசை குரு. கருநாடக இசை பாரம்பரியம் கொண்ட குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ஹரி. ஆனால், ஹிந்துஸ்தான் இசையில் தான் ஹரியின் நாட்டம் அதிகமாக இருந்தது.

'ஹிந்துஸ்தானிதான் தனது இசைவழி என்று முடிவெடுத்த அவர் தனது பதின்பருவத்திலேயே புகழ்பெற்ற பாடகரும் இசை ஆசிரியருமான உஸ்தாத் குலாம் முஸ்தபா கானின் மாணவனாக மாறினார்.'
ஆரம்பகாலத்தில் தினமும் 10-13 மணிநேரம் இசைப் பயிற்சி செய்தார் அவர்! ஒரு கஸல் பாடகனாக மட்டுமே வாழ விரும்பிய ஹரிஹரன் கஸல்களின் மொழியான உருதுவை முற்றிலுமாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆவலுடன் அம்மொழியிலும் அதன் நுட்பங்களிலும் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டைக் காட்டினார். பின்னர் இந்தியாவில் உருதுவின் தலைநகரமான லக்னோவில் கூட அவரது உருது மொழிப்புலமை பாராட்டப் பட்டது.'

இப்படி ஹிந்துஸ்தானி இசையில் பயணம் செய்து ஒரு ஆளுமையாக இருந்த ஹரிஹரன், பிற்காலத்தில் திரைத்துறையை தேர்ந்து எடுத்ததை பற்றி விமர்சனம் செய்து இருக்கிறார் ஷாஜி. ஒரு இசை ஆர்வலராக தனது ஆதங்கத்தை பதிவு செய்து இருக்கிறார் அவர்!

பள்ளி பருவத்தில் இருந்து ஹரிஹரன் குரல் என்றால் எனக்கு உயிர். அவர் குரல் இல்லாத ஒரு கேசட்டும் எங்கள் வீட்டில் இருக்காது. அவர் குரலில் எந்த புதுபட பாடல் வந்தாலும், தேடி பிடித்து கேட்பேன்! 'வெண்ணிலவே வெண்ணிலவே விண்ணை தாண்டி வருவாயா' என ஹரியின் குரலை கேட்டு மெய்சிலிர்த்து போய் இருக்கிறேன். 'ஒரு மணி அடித்தால் கண்ணே உன் ஞாபகம்' பாடலை கேட்டு காதல் உணர்வில் லயித்து இருக்கிறேன்.'ஒரு பொய்யாவது சொல் கண்ணே' என்று அவர் பாடும் போது, கண் கலங்கி இருக்கிறேன். இசையமைப்பாளர் தேவா, 'ஹரிஹரன்' குரலில் பல பாடல்கள் கொடுத்து இருக்கிறார். 'கொஞ்ச நாள் பொறு தலைவா','வண்ணநிலவே' என பல நல்ல பாடல்கள் கொடுத்து இருக்கிறார். எனக்கு மிகப்பிடித்த ஒரு பாடல், அஜித் நடித்த 'ரெட் டை ஜடை வயசு' படத்தில் இடம்பெற்ற 'காஞ்சி பட்டு சேலை கட்டி' பாடல். ஏ. ஆர். ரகுமானின் இசையில் 'கண்ணை கட்டி கொள்ளாதே' பாடல் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். 'என்னை தாலாட்ட வருவாளா' பாடல் காதலர்களின் வேதப்பாடலாய் இருந்தது. தமிழ் பாடல்களுக்கு ஹரிக்கு நிறைய தேசியவிருதுகள் கிடைத்து இருக்க வேண்டும்! பின்னாளில், என் நண்பர்கள், இந்தத்தலைமுறை 'பிறபாடகர்களை' பற்றி என்னிடம் பெருமையாக பேசும் போது, என் நினைவில் ஹரி நீங்காமல் இருப்பார்.

அவர் குரலின் வசீகரம் அப்படி. எவ்வளவு கடினமான பாடலையும் எளிதாக பாட அவரால் முடிகிறது. அவருக்கு இருந்த கருநாடக, ஹிந்துஸ்தானி இசையின் பின்புலமும், கடினமான இசைப்பயிற்சியும் தான் இதற்கு காரணம் என்று ஷாஜி அவர்களின் கட்டுரை மூலம் புரிகிறது. 'ஹரி' தேர்ந்து எடுத்த 'திரைத்துறை' சரியா தவறா என்று சொல்ல எனக்கு அனுபவமும் இசையறிவும் பத்தாது. ஆனால், 'ஹரிஹரன்' தமிழ்இசைக்கு கிடைத்த ஒரு 'கொடை'. இன்னும் அவரிடம் இருந்து பல அற்புத பாடல்களை 'நம்' இசையமைப்பாளர்கள் பெற வேண்டும் என்பதே ஒரு எளிய ரசிகனான எனது விருப்பம்!

- ராஜராஜன் ராஜமகேந்திரன்

வாய் மொழி

2012-01-27T09:24:00.001+05:30

இனிக்கும் தமிழை,
இன்பத் தமிழை,
மழலை தன் வாய்
மொழி கேட்க வேண்டும்!

வடவாய் வந்து,
மெதுவாய் கலந்த
மொழி இல்லா
தனித்தமிழ் வேண்டும்!

- ராஜராஜன் ராஜமகேந்திரன்

பிரமிள் கவிதைகள் - 3

2012-01-25T09:06:00.000+05:30

நடைபாதை நழுவிய கவிதை - பிரமிள்

வான்மீகப் புற்றிருந்த
மருந்தீசுவரச் சந்நிதியில்
ஞானசம்பந்த
மோஹினி நாயனாரும்
மாஜி சமண ஹோமோ சாமி
நாவுக்கரசுப் பிக்ஷாடனாரும்
உதிர்த்த திருச் சுக்கிலத்தில்
உதித்தவன் போல்
எடுத்தான் தமிழை
நடைபாதை நழுவி
நடுத்தெருவுக்கு வந்த
குடிகாரன் ஒருவன்.
தொடுத்தான் சமத்துவ
தத்துவங்கள் முழுதையும்
சரித்திர நிஜத்துடன்:
'ஒரே இனம்
ஓர்ர்ரே பொணம்.'

(1986)
கனவு, செப். 1990.

மானுடம் - பிரமிள்

ஒரு ஜூலை

ஒன்பது நாள்

சிங்கள வெறியின்

குதறலில் சிக்கி இ

லங்கையில் அலறிற்று

தமிழ்ச்சனம்.

அலறலைக் கேட்ட

உலகத்துக்கு

இலங்கைத் தமிழ்

விளங்கவில்லை.

ஆயினும் மானுடம்

ஒரே இனம்.

அலறல் மெஷின்கன்

உருமலாய் மாறிற்று -

ஓர்ர்ரே பொணம்!

(1986)

மீறல், அக்டோபர், 1993.

காலண்டர்

காலத்தைப் பற்றி
மூர்த்திகள் இரண்டு
ஆரவாரமாய்
கருத்துப் பரிமாறிக் கொண்ட
'காலண்டர் எனக்கெதற்கு?
என்றான் பிச்சு,
'காலண்டர் தானேதற்கு'
என்றான் கிச்சு.

(1986)

கனவு, செப். 1990

படித்ததில் பிடித்தது

2012-01-24T08:31:00.000+05:30

பசுவதைத் தடைச் சட்டம் ஒருமுறை விவேகானந்தரிடம் பசுக்களைப் பரிபாலிக் கும் சங்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிரச்சாரகர் வந்து பசுக்கள் பாதுகாப்புப் பணிக்கு நன்கொடை கொடுக்குமாறு கேட்டார். அப்பொழுது அந்தப் பிரச்சாரகரைப் பார்த்து உங்கள் சங்கத்தின் நோக்கம் என்ன? என்று கேட்டார் விவேகானந்தர். நமது நாட்டில் உள்ள பசுத் தாய்களைக் கசாப்புக் காரர்களிடமிருந்து நாங்கள் பாதுகாக்கிறோம். நோயுற்ற பசுக்கள், வலிவிழந்தனவும், கசாப்புக்காரர்களிடமிருந்து வாங்கப்பட்டனவும் பரிபாலிக்கப்படுவதற்காகப் பசு வைத்தியசாலைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறோம் என்று பதில் சொன்னார். மத்திய இந்தியாவிலே ஒரு கொடிய பஞ்சம் எழுந்து விட்டது. ஒன்பது லட்சம் மக்கள் பட்டினியால் இறந்தார்கள் - இவர்களுக்காக உங்கள் சங்கம் என்ன செய்தது? என்ற கேள்வியை எழுப்பினார் விவேகானந்தர். பஞ்சம் முதலிய துன்பம் வரும்போது நாங்கள் உதவி புரிவதில்லை. எங்கள் சபை பசுத் தாய்களைப் பரிபாலிக்கும் பொருட்டே ஏற்படுத்தப்பட்டது. பஞ்சங்கள் என்பவை மக்களுடைய பாவ கருமத்தினாலே ஏற்பட்டது. கருமம் எப்படியோ, பயனும் அப்படியே! பசுத் தாய்களும் தம்முடைய கருமத்தினால் கசாப்புக்கடைக்காரர்களின் கையில் அகப்பட்டு இறக் கின்றன என்று சொல்லி விட்டுப் போக வேண்டியதுதானே என்று மடக்கினார் விவேகானந்தர். ஆம், நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். ஆனால் பசு நம் அன்னை என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்லுகின்றனவே என்றார் பிரச்சாரகர். அப்பொழுது நறுக்கென்று ஒன்று சொன்னார் விவேகானந்தர் ஆம். பசு நம் அன்னை என்பதை அறிந்து கொண்டேன். இத்தகைய புத்திசாலிகளான பிள்ளைகளை வேறு யார்தான் பெறுதல் கூடும்? என்று கேலியாகச் சொன்னார்.

விசுவாமித்திரருடன் அயோத்தியை விட்டுக் கிளம்பிய ராமன், மிதிலை போகும் வழியிலே ஒரு கல்லை மிதிக்கிறான். அக்கல், கௌதமனின் சாபம் பெற்ற அகல்யை. ராமன் பாததூளியினால் அகல்யை சாபவிமோசனம் அடைகிறாள். ராமனுக்கு கல்யாணமாகிறது. அயோதியில் பட்டாபிசேக ஏற்பாடுகளுக்கு மத்தியிலே, ராமனும் சீதையும் லட்சுமனனும் காட்டுக்குப் போகிறார்கள். ராவணன் சீதையை தூக்கிக் கொண்டு போனான். போர் புரிந்து ராவணனைக் கொன்று சீதையை மீட்ட ராமன், உலக அபவாதத்துக்குக் பயந்து, சீதையை அக்கினிப் பிரவேசம் செய்ய சொல்கிறான். பிறகு அயோத்தி திரும்பி முடி சூடி கொண்டான். ஒருநாள், ராமனும், சீதையும் கௌதமரின் ஆசிரமத்துக்கு கிளம்பினார்கள். அங்கே கல்லாயிருந்து பெண்ணான அகல்யை, சீதையின் வாயை கிளறுகிறாள். வனவாச அனுபவம், லங்கா வாசம் முதலியன பற்றிக் கேட்டறிந்து கொள்கிறாள் அகல்யை. கடைசியாக தன்னை ராமன் அக்கினி பரிட்சை செய்ததையும் சொன்னாள் சீதை. 'உன்னையா? ராமனா?' என்று கேட்ட அகல்யை மீண்டும் கல்லானாள். - புதுமை பித்தன்

தாயை வேறெந்த மொழியில் விளக்கினாலும் வராத ஒரு பொருள் தமிழில் விளக்கினால் வரும். தாய் தன்னுடைய குழந்தைக்கு உயிர் கொடுக்கிறாள். கருவில் உயிர் கொடுத்தவள், அந்த உயிர் உறைவதற்கு மெய்(உடல்) கொடுக்கிறாள். பத்து மாதம் சுமந்து பின்பு அதை உலகத்தில் உயிர்மெய்யாய் உலவ விடுகிறாள். இந்த உண்மையை உணர்த்தவே உயிர், மெய், உயிர்மெய் எழுத்துக்கள் சேர்ந்து உருவானது 'அம்மா'! - தமிழருவி மணியன்

பிரமிள் கவிதைகள் - 2

2012-01-22T00:01:00.000+05:30

காவியம்

சிறகிலிருந்து பிரிந்த
இறகு ஒன்று
காற்றின்
தீராத பக்கங்களில்
ஒரு பறவையின் வாழ்வை
எழுதிச் செல்கிறது

(1973)

வழி

வயிற்றுப் பசிதீர்க்க
வராதா என்றேங்கி
மழைக்கு அண்ணாந்த
கண்கள்
கண்டு கொண்டன
வானம் எல்லையில்லாதது.

(1976)

குமிழிகள்

இன்னும்
உடையாத ஒரு
நீர்க் குமிழி
நதியில் ஜீவிக்க
நழுவுகிறது.
கைப்பிடியளவு
கடலாய் இதழ்விரிய
உடைகிறது
மலர் மொக்கு.

(1976)

நிகழ மறுத்த அற்புதம்

பொய்யின் கூன்முதுகில்

விட்டெறிந்த மண்ணுருண்டை

மோதிச் சிதறிற்று பட்டாபிஷேகம்.

மண் வளர்ந்து

கானகப் பாதையாயிற்று...

நகர் நீங்கி நெடுந்தொலைவில்

எதிரே,

முலைமொக்கு குத்தி நிற்க

கூனிக் கிடந்தது ஒரு கிழவிப் பாறை.

அகலிகையும் கூனியும்

ஆத்மா கலந்துறைந்து

கல்லாயினரோ?

என்றோ ஒரு நாள்

தனது விளையாட்டுச் சிறுபாதம்

அறியாது மிதிக்க –

அற்புதம்! –

ஒருகல்

துயில் கலைந்தெழுந்த்து!

பழைய கருணையை

பரிசோதித்துப்

பார்ப்போமென்று

இன்றிக்கல்லை

வேண்டுமென்றே இட்றி

நின்று

கவனித்தான்.

கல்லில் கலந்து நின்ற

கூனியின் பாபமோ

கந்தல் வரலாறு

கருணையின் பாதியை

நழுவவிட்ட காரணமோ

அற்புதம் நிகழவில்லை.

மிஞ்சியது

இடறிய கால் விரலில்

ஒரு துளி ரத்தம்.

கால் விரல் வலித்த்து

கருணை கலைந்தது.

’த்ச்’ என்றான்

மனிதன் ராமன்.

வழி நடந்தது

அவதாரம்.

*

(1976)

http://www.maamallan.com/2011/02/blog-post_3141.html 

உள்முரண்

அலைகளின் சொல்தொடர்கள்
செவிட்டு மண்கரையில்.
காற்றின் யாத்யை
கண்தொடர்ந்தால்
விழிப்பின் நடையை
தடுக்கி விழுத்தும்
மண்துகள்.
தீயின் தெளிவினுள்
இமைவிழும் சாம்பல்.

பாலம், பிப். 1977

வண்ணத்துப்பூச்சியும் கடலும்

சமுத்திரக் கரையின்
பூந்தோட்டத்து மலர்களிலே
தேன்குடிக்க அலைந்தது ஒரு
வண்ணத்துப் பூச்சி...
வேளை சரிய
சிறகின் திசைமீறி
காற்றும் புரண்டோட
கரையோர மலர்களை நீத்து
கடல்நோக்கிப் பறந்து
நாளிரவு பாராமல்
ஓயாது மலர்கின்ற
எல்லையற்ற பூ ஒன்றில்
ஓய்ந்து அமர்ந்தது.
முதல் கணம்
உவர்த்த சமுத்திரம்
தேனாய் இனிக்கிறது.

http://azhiyasudargal.blogspot.com/2011/07/blog-post_26.html

கடல் நடுவே ஒரு களம்

க‌ட‌ல்க‌ளைத் தாண்டி கேட்கிற‌து

வீறிட்ட‌ சிசுக்குர‌ல்,

காப்புடைந்த‌ பெண்ணின் க‌த‌ற‌ல்,

க‌ன‌ன்றெரியும் வீட்டின் குமுற‌ல்,

ச‌ம‌ர‌ச‌ப் பேச்சின் அல‌ங்கார‌ வ‌ளைவுக்குள்

எதிரெதிர் இன‌த்து ம‌க‌னும் ம‌க‌ளும்

முகூர்த்த‌ வேளையில்

சிர‌ச‌றுப‌ட்டு அல‌றிவிழும் ர‌ண‌க‌ள‌ம்

இன‌ம் மொழி ம‌த‌ம் என்று

ஊர்வ‌ல‌ம் எடுத்த‌

மூளையின் தாதுக்க‌ள் மோதி

ச‌ங்க‌ம‌ம் பிற‌ழ்ந்து

சிக்கெடுத்த‌து ஒரு முடிச்சு

முடிச்சு இனி

வேட்டிக்கும் முந்தானைக்கும‌ல்ல‌,

முஷ்டிக்கும் பொறிவில்லுக்கும்

அமைதியின் அனுஷ்டான‌ங்க‌ளும்

ஆர‌வார‌ம் ஒடுங்கி ஸ்த‌ம்பித்த‌ன‌.

க‌ல்லும் உருகி

அலையெடுக்கிற‌து

எரிம‌லைப் பிழ‌ம்பு.

ம‌ரண‌ம் ம‌ட்டுமே என்றான‌ பின்

ம‌ர‌ண‌ம் தான் என்ன‌..?

‍‍‍—–பிர‌மிள்

http://senthilaan.wordpress.com/2009/05/11/%E0%AE%95%E2%80%8C%E0%AE%9F%E2%80%8C%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%A8%E2%80%8C%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AF%87-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%95%E2%80%8C%E0%AE%B3%E2%80%8C%E0%AE%AE%E0%AF%8D/

உதிர நதி
-பிரமிள்-

அச்சிட்ட எழுத்துக்களின்
அறிவிப்புப் பவனி
ஸ்தம்பிக்கிறது.
செய்தித்தாளில்
பிரதிபலிக்கும்
வாசகமுத்துக்குள்
அலறுகின்றன
ஓராயிரம்
கபாலங்கள்.
அலறும் ஒவ்வொரு
அச்செழுத்திலும்
குரல் பெறுகிறது ஓர் மூதாதை இனம்.
மனித வர்க்கத்தின் மனசாட்சியினுள்
பாய்கிறது அதன்
உதிரநதித்துடிப்பு
நேற்றிருந்த முற்றத்தில்
மழலை விளைத்து இன்று
குற்றியிரில் துடிக்கும்
குழந்தையின் நாளத்தில்
நேற்றைக்கும் முக முந்தி
எகிப்தின் பிரமிட்கள்
எழுமுன்னாடி ஒரு
யுகத்தின் வாசலில்
இமயம் உருகி
எழுகிளை விரித்து
பிரவஹித்த சப்த
சிந்து துடிக்கிறது.
துடித்துக் கொடுங்கோலின்
துப்பாக்கி ரவை மழையில்

உடைந்து சொரிகிறது.

அதன்

ரத்தச் சகதியில்

புதைகிறது

புத்தர் பிரானின்

தர்மச் சக்கரம்.

தமிழீழத்தில் ரணகளம், 1985

Nanban - A Small Review

2012-01-18T13:05:00.001+05:30

'3 Idiots' is one of the few movies, I watched in Hindi. Aamir Khan is one of the actor I admire in Indian Cinema. Remaking a film like '3 Idiots' is easy, since the flavor suits any region in India. The Film criticizes the Educational System of our Country. The Hindi film itself is based on the book of Chetan Bhagat 'Five Point Somone'. That is one fabulous book describing the student life of IIT. This is the only book, I read of Chetan bhagat. I have '3 Mistakes of my life' and '2 States', but didnt read it yet!

Coming to Nanban, The Remake of '3 Idiots' movie. It doesnt need, Shankar to be the Director of the movie. Anyone, can make this film a normal hit. Because, that story is like that and already Hindi proved it a 'sure hit movie'. But, It needs the brand image of 'Shankar' and 'Vijay' to reach All centres in Tamil nadu. People would watch only for 'Shankar'. People would watch only for 'Vijay'. There are very few people who watch only for 'Story' and 'Class'. The Film satisfied all Centres!

After a stupendous hit of Endhiran, Shankar chose to direct a remake film. This is the first Remake film for Shankar. Shankar movies usually has a strong script(Gentle man, Indian, Anniyan). But, '3 Idiots' script is not Shankar's. He played safe, by not changing anything in the script! Even, the dialogues are remade in Tamil. Dialogue is by Shankar and Karky. It Seems, Shankar took a leisure trip after a tireless trip for Endhiran. End of the Day, Success Matters. Shankar Succeed!!!

Coming to Actors, People who admired Aamir Khan's acting in '3 Idiots', could not match Vijay in that role. Vijay tried to Imitate Aamir Khan and tried to justify the role. For the one, who didnt watch '3 Idiots', They feel that Vijay acted differently in this movie. May be, He needs this 'Different' factor! Let him chose, good roles like this, even though from a remake movie.

Jeeva is the apt choice in this movie. He acted well. Though, the story revolves around the main character, Jeeva showed his class whenever he got the chance. Sathyan is the another good choice. He acted well. He got into the original character and brought it out into the screen. Sathyan's acting career should proceed into a different level after this movie. Sathyaraj character is ok. The original version was done by Boman Irani.Compared to him, Sathyaraj lacks something in this role! ShreeKanth role in Tamil was originally done by R.Madhavan in Hindi. Not sure, why Madhavan didnt acted in Tamil. But, Shreekanth acted well in this movie. All the best Shreekanth!

Good to see the Credits in the Title Card for Rajkumar Hirani, the Director of 3 Idiots. Though, Shankar just remade it scene by scene from Hindi, still the feel we get out of the movie is extraordinary! Any good story can be remade/ inspired and give it to different audience. End of the day, Entertainment matters to Fans and Success matters to the Creators!

In Nanban, both the Fans and the Creators Succeed!

வீட்டுச்சேவல் - ஒரு கவிதை

2012-01-18T09:06:00.000+05:30

வீட்டுக்குள் அடைப்பட்டு இருக்கும் சேவல்,
விளக்கு வெளிச்சத்தை பார்த்து, விடிந்ததாய்
நினைத்து கூவுகிறது!

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் தான் 'எவர்க்கும்' உலகம் புரியும்...!!!

- ராஜராஜன் ராஜமகேந்திரன்

35வது சென்னை புத்தக கண்காட்சி அனுபவ துளிகள்

2012-01-12T00:29:00.000+05:30

அமைந்தகரை, பச்சையப்பா கல்லூரி எதிரில் மாபெரும் திடல் தான் புத்தக கண்காட்சி நடக்கும் இடம்.
ராமாவரத்தில் இருக்கும் எனது அலுவலகத்தில் இருந்து மாலை ஆறு மணிக்கு புறப்பட்டேன். கிண்டி சென்று, அங்கிருந்து வடபழநி, MMDA வழியாக அமைந்தகரை சென்றேன். மெட்ரோ ரயில் வேலை நடப்பதால் நெரிசலுக்கு குறைவில்லை.
கையில் பணம் இல்லாமல், அட்டையை(Debit Card/Credit Card) நம்பி உள்சென்றேன்.
வண்டி நிறுத்தும் இடத்தில், இரு சக்கர வாகனதிர்க்கு என பத்து ரூபாய் கேட்டு வாங்கி கொண்டனர்!
புத்தககண்காட்சி உள் செல்லும் வழியெங்கும் வழக்கம் போல், பதிப்பகங்களின் விளம்பர போர்டுகள். சுஜாதா, சாரு,எஸ்.ரா, ஜெயமோகன், சாகித்தியஅகாதெமி விருது பெற்ற 'காவல் கோட்டம்' வெங்கடேசன், குமுதம் விளம்பரங்கள், உயிர்மை, கிழக்கு பதிப்பக விளம்பரங்கள் என நிறைந்து இருந்தது. வழக்கம் போல், கமல், வைரமுத்து, வாலி என நட்சத்திரங்களின் புகைப்படங்களும் நிறைய தென்பட்டது.
கழிவறை எங்கே என்று தேடி, அதனுள் சென்று வந்தேன். வாரநாட்களில்(செவ்வாய்க்கிழமை) கூட சரியாக பராமரிக்க முடியவில்லை. சனி, ஞயிறு நாறிவிடும்! :(
புத்தக கண்காட்சி என்று பெயர், ஆனால் சாப்பிட கிடைக்கும் வகைகள் அதிகமா இருந்தது. மக்கள் 'அறிவு தீனிக்கு' முன்பு நல்ல 'நொருக்கு தீனி' சாப்பிட்டு சென்றனர்!
ஐந்து ரூபாய் கட்டணம் செலுத்தி சந்தைக்குள் புகுந்தேன்.
ஏற்கனவே வாங்க வேண்டிய புத்தகங்கள், போக வேண்டிய பதிப்பகங்களை எழுதி வைத்து இருந்த படியால், நேரத்தை மிச்சம் செய்ய முடிந்தது.
நேரிடையாக விகடன் பிரசுரம் ஸ்டாலுக்கு சென்றேன். மூன்று புத்தகங்கள் வாங்க எண்ணி இருந்தேன். ஒன்று தான் கிடைத்தது. அது நா. முத்துகுமாரின் 'அணிலாடும் முன்றில்'. அறிவுமதி அண்ணனின் 'மழை பேச்சும்', வாலியின் 'நினைவு நாடக்கள்' புத்தகமும் கிடைக்கவில்லை.
சீதை பதிப்பகத்தில் தள்ளுபடி விலையில் நிறைய புத்தகம் இருக்கிறது. ஆனால், நான் எதுவும் வாங்கவில்லை.
அடையாளம் பதிப்பகத்தில் கு.ப.ரா வின் கதைகள் தொகுப்பை வாங்கினேன்.
கிழக்கு பதிப்பகத்தில் புத்தகங்கள் எடுத்து, அட்டையை கொடுத்தேன். இரண்டு அட்டைகள் வேலை செய்யவில்லை. ஆனால், எனக்கு பணம் எடுத்து கொண்டதாக குறுஞ்செய்தி வந்தது. ஆனால், கிழக்கு ஊழியர், அட்டை வேலை செய்யவில்லை என்றார். பின், மூன்றாவது அட்டையை கொடுத்து புத்தகத்தை வாங்கினேன். நல்ல வேளையாக பணம் திரும்ப கிடைத்துவிட்டது!
காலச்சுவடு பதிப்பகத்தில் நான் கையில் வைத்துஇருந்த குறிப்பை பார்த்து, அங்கு இருந்த ஒரு ஊழியர், என்னென்ன புத்தகங்கள் வேண்டும் என கேட்டு எடுத்து கொடுத்தார். 'கிழவனும் கடலும்' மொழியாக்க புத்தகத்தை எனக்கு பரிந்துறைத்து எடுத்து கொடுத்தார். பின்பு, எஸ்.ரா ஆற்றிய ரஸ்ய இலக்கிய பேருறைகளில் இந்த புத்தகமும் ஒன்று என்று தெரிந்து கொண்டேன்.
ஞானி அவரது ஸ்டாலில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.

நேராக உயிர்மை பதிப்பகம் சென்றேன். உயிர்மையில் அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் புத்தகமும், ஆர்.அபிலாஷின் 'கால்கள்' புத்தகமும் கிடைக்கிறதா என்று பார்த்தேன்.

மனுஷ்யபுத்திரன் உட்கார்ந்து பேசி கொண்டு இருந்தார். அவர் அருகில் ஒரு சிறுமி அவரிடம் விளையாடி கொண்டு இருந்தது. அப்போது தான் பார்த்தேன் ஒரு பக்கத்தில் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் உட்கார்ந்து வாசகர்களோடு பேசி கொண்டு இருந்தார். எனக்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று பதிப்கங்கள் போக வேண்டி இருந்தது. 9 மணிக்கு கண்காட்சி மூடப்படும் என தெரியும். ஆனால், எஸ். ரா வின் மிக அருகில் நின்று கொண்டு அவர் பேசுவதை கேட்ட பின், போக மனமில்லாமல் அங்கேயே நின்று விட்டேன்! இத்தனைக்கும் உயிர்மையில் நான் எந்த புத்தகமும் வாங்க வில்லை. உயிர்மையில் உள்ள எஸ். ரா வின் பெரும்பாலான புத்தகங்களை நான் ஏற்கனவே வைத்து இருந்தேன். நல்ல வேளையாக விகடன் பிரசுரம் வெளியீடான 'துணையெழுத்து' புத்தகத்தை வாங்கி இருந்தேன். அதை கையில் வைத்து கொண்டு எஸ். ரா என்ன பேசுகிறார் என கூர்த்து கவனிக்க ஆரம்பித்தேன்.

முதலில், அவர் கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களை எங்கிருந்து பிடிக்கிறார் என ஒரு வாசகர் கேட்டார். தினசரி வாழ்வில் பார்த்த மனிதர்கள் தான் என எஸ். ரா சொல்லி கொண்டு இருந்தார். எனக்கு அவரது கதைகள் 'ஹஸர் தினார்','இல் மொழி', என நினைவில் வந்து கொணடு இருந்தது.

அவர் பேசிய மற்ற துளிகள்:

வாழ்க்கை என்பது ஒன்று தன்னை மேம்படுத்தி கொள்ளுவது. மற்றொன்று சமூகத்தை மேம்படுத்துவது.

வாழ்க்கையின் தத்துவத்தை யாரும் இன்னும் முழுமையாக சொல்லவில்லை. அவர்கள் கண்ட அவர்களின் வாழ்க்கை அனுபவத்தை தான் சொல்லுகிறார்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கையை பற்றி நீங்கள் விழிப்புணர்வு பெற புத்தகங்கள் படிக்க வேண்டும்.

நான் என்னை தனி மனிதனாக பார்க்கவில்லை. உலகம் என்பது ஒரு சமுத்திரம். அதில் உள்ள ஒரு சிறு துளி நான். சிறு துளிகள் சேர்ந்தது தான் கடல். நான் கடலின் அங்கம்.

திருக்குறள் போன்ற நீதி போதனை நூல்கள், லட்சிய நூலாகவே நான் பார்க்கிறேன். அதாவது, என் சமூகம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என நினைத்து தான் அதை எழுதி இருப்பர்.

எந்த ஒரு கடினமான புத்தகத்தையும் 'டிசம்பர் மாதம்' படித்தால் எளிதாக படிக்க முடியும்.

எழுத்துத் துணை - புத்தக கண்காட்சியில் வாங்கிய புத்தகங்களும், எஸ். ரா உடனான சந்திப்பும்

2012-01-11T09:16:00.000+05:30

சென்னை 35வது புத்தக கண்காட்சி 05-01-2012 அன்று தொடங்கியது. தொடங்கிய நாள் முதலே போக வேண்டும் என்ற ஆவல். நேற்று தான் நிறைவேறியது. இன்னும் போகாமல் இருக்கிறீர்களே என்று ஆச்சரியப்பட்ட என் மனைவி என்னை நேற்று கிளம்ப வைத்த உந்துச்சக்தி!!!

ராமபுரத்தில் இருந்து அமைந்தகரைக்கு வழி சொல்லிய நண்பன் ராஜகுருவுக்கு நன்றி! :)

வாங்க வேண்டும் என நினைத்து வாங்க முடியாத புத்தகங்கள் சில இருக்கிறது. அதை மறுமுறை செல்லும் போது வாங்க வேண்டும்! எஸ். ராவின் பெரும்பாலான புத்தகங்கள் இருந்தும், நான் 'துணையெழுத்து' புத்தகம் படித்ததில்லை. விகடனில் தொடராக வந்ததும் எனக்கு தெரியாது. ஆனால், 'துணையெழுத்தை' பற்றி நண்பர்கள் எழுதியதை படித்துஇருக்கிறேன்!

துணையெழுத்தை கையில் வைத்து கொண்டு உயிர்மை பதிப்பகம் சென்றால், அங்கே எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் வாசகர்களோடு உரையாடிக்கொண்டு இருந்தார். நானும் அவர் அருகில் நின்று, அவர் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்தேன். வாசகர்களின் கேள்விக்கு பொறுமையாக பதில் அளித்து கொண்டு இருந்தார். எஸ். ரா வின் புத்தனாவது சுலபம் புத்தகமும், கூழாங்கற்கள் பாடுகின்றன புத்தகமும், சமீபத்தில் அவரது புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் வாங்கியதால், உயிர்மை பதிப்பகத்தில் எனக்கொன்றும் வாங்க இல்லை! ஆர். அபிலாஈஷ் எழுதிய 'கால்கள்' புத்தகம் இருக்கிறதா என்று கேட்டேன். இன்னும் அங்கே வரவில்லை என்று பதில் வந்தது!
30 நிமிடம் எஸ்.ரா பேசுவதை கேட்டு விட்டு, துணையெழுத்து புத்தகத்தில் அவரது கையெழுத்தை வாங்கிவிட்டு புறப்பட்டேன். அவர் பேசியதை தனி பதிவில் இடுகிறேன்!

மூன்று, நான்கு பதிப்பகங்கள் தான் நேற்று போக முடிந்தது. 9 மணிக்கு திரைசீலையை இழுத்து மூட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சனிக்கிழமை இன்னொரு முறை செல்ல வேண்டும்!

காலச்சுவடு பதிப்பகம்

1. மௌனி படைப்புகள் - ரூ 202.50
2. வாடி வாசல் - சி.சு. செல்லப்பா - ரூ 45
3. கிழவனும் கடலும் - ஹெமிங்வே - ரூ 72
4. நாளை மற்றொரு நாளே - ஜி. நாகராஜன் - ரூ 90
5. பசித்த மானிடம் - கரிச்சான் குஞ்சு - ரூ 180
6. ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம் - ஜெயகாந்தன் - ரூ 225

அடையாளம் பதிப்பகம்
7. கு. ப. ரா கதைகள் - ரூ 405

கிழக்கு பதிப்பகம்
8. தமிழுக்கு நிறமுன்டு - வைரமுத்து - ரூ 70
9. கரைந்த நிழல்கள் - அசோகமித்திரன் - ரூ 100
10. இரவுக்கு முன்பு வருவது மாலை - ஆதவன் - ரூ 120
11. தந்திர பூமி - இந்திரா பார்த்தசாரதி - ரூ 150

விகடன் பதிப்பகம்
12. அணிலாடும் முன்றில் - நா. முத்துக்குமார் - ரூ. 76
13. ஊருக்கு நல்லது சொல்வேன் - தமிழருவி மணியன் - ரூ 122
14. துணையெழுத்து - எஸ். ராமகிருஷ்ணன் - ரூ 117

நன்றி: ராஜராஜன் ராஜமகேந்திரன்

பிரமிள் கவிதைகள் - ஒரு அனுபவம்

2012-01-09T11:28:00.006+05:30

சைத்ரீகன்

வெண்சுவர்த் திரையிலென்
தூரிகை புரண்டது.
சுவரே மறைந்தது.
மீந்தது காட்சி.
ஓஹோ,
உயிர்த்தெழும் ஒலிக்கு
இருள் ஒரு திரையா?
பாழாம் வெளியும்
படைப்பினை வரையவோர்
சுவரா?

எழுத்து. டிச. 1961

மின்மினி

வெள்ளித் தூளின் பாதை தூவி,
மெல்லக் காற்றுள் வீழும் விண்மீன்;
வாழ்வின் கணங்கள் ஒளிர, இடையில்
ஆவி அணைந்து இருளுள் மறையும்;
உடலே கண்ணாய் இமைக்கும்; இரவின்
கடலுள் தானே விளக்காய் அலையும்...
இருளில் திரண்ட குளிகை மேனி,
கருகிக் கருகி எரியும் வாழ்வு...
இரவை மூடும் தனிமை, அங்கே
இருளுள்ளே உன் மவுனக் குரல்கள்...

எழுத்து, ஜன. 1962

மின்னல்

ககனப் பறவை

நீட்டும் அலகு

கதிரோன் நிலத்தில்

எறியும் பார்வை

கடலுள் வழியும் அமிர்த தாரை

கடவுள் ஊன்றும் செங்கோல்

எழுத்து பிப் 1962

http://www.aganazhigai.com/2011/04/blog-post_20.html

விசாரம்

உயிர் நீர்

ஊறும் கிணாறா

உடல்?

உயிர்தானென்ன?

வானைக் கிழித்த

ஆதிப்பெருமால்

நிலத்தில் பதித்த

விழுது.

உடலோ?

விழுதைத் தொட்டு

விழுங்க முனைந்து

ஊர்ந்து உதிர்ந்து

வீழும் நத்தை.

எழுத்து, மார்ச் 1962

கதவு

நிழல் விழுத்தும் அகாதம்
தட்டாது தானே திறக்கும் கதவு
ஆனால் தேனீ தட்டாது
மொட்டு திறக்காது
சுற்றும் விட்டிலும்
சுடருக்குக் கதவு தேடி
சிதறி விழும்- இதோ
இப்போ இப்பாறைச்சுடருள்
புகுந்தவன் யார்?
சுவர் நடுங்க உள் நின்று
உதைப்பவன்?
சுடரிதழ் விரிந்தது - தெரிந்தது
அகாதம்.

எழுத்து, மார்ச் 1962

http://www.srmuniv.ac.in/tamil_perayam/tamil_courses/Lessons/MA_Tamil/I_Year/matt01/html/mat01005pp5a.htm

பல்லி

கவிதை -

இறக்கத் துடிக்கும் வாலா?

உயிரைத் மீண்ட உடலா?

எழுத்து. செப். 1963.

பார்வை

நிலவை மழித்தான்

தேவ நாவிதன்.

சிகையாய் முகில்கள்.

வானில் விரிந்தன.

மனிதன் வியந்து.

கவியானான்.

வெயிலை வழியவிட்டான்

வெளிக் கடவுள்.

இரவு பகலுக்கு

எதிரிடை யாச்சு.

மனிதன்

இருமையை விசாரித்தான்.

போகப் போக

வியப்பும் விசாரமும்

தளரத் தளர

மீந்தது கண்வெளி

உலகு ஒன்றே.

இன்று

சூர்ய சந்திரச்

சிற்றணு ஒதுக்கி

புவனப் படர்ப்பை

கால வெளியைக்

கணித நோக்கால்

கடந்து

நட்சத்திர மண்டல

காலக்ஸிக் குவியல்

குவாஸர் சிதைவைக்

கண்டான்.

கொஞ்சம் வியப்பு

ஒருகண விசாரம்

மறுகணம் மனிதன்

கண்டதைப் பிடித்து

ஆராய்ந்தான்.

கண்டதைக் கண்டது

கண்ணீர் விட்டது.

நடை, ஏப்ரல் 1969

http://www.kalachuvadu.com/issue-92/page34.asp

சொல்

காதலன் பேச்சில்

கருத்தைச் சிதைத்தன
சொற்கள்

அவள் சொல்லோ
மணலில் விரல் விட்ட
வடு

கண்களின் நோக்கில்
சிதையாத
கரு.

நடை ஏப்ரல் 1969

கோத்ரம்

சூர்ய உவாச:

ஒரு நூறு உதடுகள் விரித்து

என்னைச்
சிரித்துக் குடிக்க நினைக்கும்

தாமரைப் பூவே

உன்பிறவி ரகஸியம் அறியேனோ?

உன் தந்தையின் வேர்த்தாடி

நிலம் தேடி

சகதியைப் புணர்ந்துறிஞ்சிப்

பிறந்தவள் நீ.

ஓ! - கண்ணற்று

முகமே வாயெனப் பிளந்து

என் ஒளியைக்

குழாய் ஜலமாய்க்

குலஹீனம் செய்யும் ஜடமே!

உன் கபந்த விடாய்க்கு நான்

ஓவர் ஹெட் டாங்க் அல்ல -

ஒளி!

கசடதபற, ஜூலை 1972.

பிரதி

தெருவில் விழுந்து
நிலவின் ஒளியைத் துடைத்தது
மின்சார வெளிச்சம்!

உயரத் தனித்தது நிலா,
வேட்கையில் தனித்தன
மனித முகங்கள்

கேட்டு அழுது
கேட்டழுது
கண்ணாடியில் பிடித்து
கண்டுகளித்த நிலவில்
புரையோடும்
குழந்தை ராமன் கருமை.

வாலிபத்தில் இவன் தனது
சீதாவைத் தொலைத்துவிட்டுத்
தேடிய நிழல்.

அவதாரம்தான்
இருந்தும் முகத்தில் 
ஊனின் புரையோட்டம்.

தனித்து
வேட்கையில் துணிந்து ஓர்
தாசியைத் தேடும் இம்
மனித முகத்தில்
நிலவின் புரையோட்டம்

வீதி வெளிச்சத்தில்
நிலவை நோக்கி
நிலத்தில் விழுகின்றன
மனித நிழல்கள்.

கசடதபற, ஜூலை 1972.

http://www.maamallan.com/2011/01/blog-post_14.html 

குருக்ஷேத்ரம்

இன்று வேலை நிறுத்தம்
’கடமையைச் செய்
பலனை எதிர்பார்க்காதே’
என்று சொல்லிவிட்டு
காரில் நழுவப் பார்த்த
கண்ண பிரானுக்குக்
கல்லடி!

சுவரெங்கும்
பசிவேத சுலோகங்கள்!
அர்ச்சுனன் கிளைத்து
அரக்கனாய்
கார்த்த வீர்யார்ச்சுனனாய்
தலை ஆயிரம்
கை இரண்டாயிரம்!

கண்ணபிரான் நெற்றியிலே
உதிரத்தின்
நாமக் கோடுகள்!

விஸ்வரூபத்திற்கும்
முயற்சிக்க வலுவில்லை.

இருந்த கால்களில்
எழும்ப முயன்றான்.
‘கீதையைக் கேட்க 
அர்ச்சுனன் இல்லையென்றால்
கூப்பிடி கெளரவரை’ யென்றான்.

பறந்தது போன் செய்தி
போலீசுக்கு.

(1973)
http://www.maamallan.com/2011/02/blog-post_11.html 

நாளை புரட்சி

வயிற்றில் குடியிருந்து
வாழ்ந்து பசிக்கிறது
நிகழ்காலம்

பசியில் அடைத்த
காதிலும் விழுகிறது
‘நாளை புரட்சி
சரித்திரம் நமது கட்சி’
என்றென் 
பசியைக் கூட
ஜீரணிக்க முயற்சிக்கும்
ஏப்பக் குரல்கள்.

ஆனால்,
நாளைகள் ஒவ்வொன்றும் 
நாள்தோறும் நேற்றாக 
தன்பாட்டில் போகிறது
தான்தோன்றி சரித்திரம்.

(1973)
http://www.maamallan.com/2011/02/blog-post_12.html 

பாலை

பார்த்த இடமெங்கும்
கண்குளிரும்
பொன் மணல்.

என் பாதம் பதித்து
நடக்கும்
இடத்தில் மட்டும்
நிழல் தேடி
என்னோடு அலைந்து
எரிகிறது
ஒரு பிடி நிலம்.

*
(1973)

http://www.maamallan.com/2011/02/blog-post_13.html 

முதுமை 

காலம் பனித்து விழுந்து

கண்களை மறைக்கிறது

கபாலத்தின் கூரையுள்

ஒட்டியிருந்து

எண்ணவலை பின்னிப்பின்னி

ஓய்கிறது மூளைச் சிலந்தி.

உணர்வின் ஒளிப்பட்டில்

புலனின் வாடைக் காற்று

வாரியிறைத்த பழந்தூசு.

உலகை நோக்கிய

என்விழி வியப்புகள்

உயிரின் இவ் அந்திப்போதில்

திரைகள் தொடர்ந்து வரும்

சவ ஊர்வலமாகிறது.

ஒவ்வொரு திரையிலும்

இழந்த இன்பங்களின்

தலைகீழ் ஆட்டம்

அந்தியை நோக்குகிறேன்.

கதிர்க் கொள்ளிகள் நடுவே

ஏதோ எரிகிறது. . . . . . .

ஒன்றுமில்லை,

பரிதிப்பிணம்.

(1973)

http://www.srmuniv.ac.in/tamil_perayam/tamil_courses/Lessons/MA_Tamil/I_Year/matt01/html/mat01005pp5b.htm 

நம்பிக்கை

கல்லில்

சிரிப்பைச் செதுக்கி

பூவைப் பிடுங்கி

அடித்தேன் கல்லில்

‘பூஜை’என்று 

கும்பிட்டது 

கும்பல்.

ஏதோ சிரிப்பு

எங்கிருந்து?

உள்ளிருந்தா?

வெளியிருந்தா?

செத்து செத்து

உபதேசிக்கிறது

பூவின் சிரிப்பு.

கேட்டேன்

பூவைக்

கும்பிட்டேன்.

ஊரைப் பார்த்து

‘கல்லின் சிரிப்பு

முறைப்பு’ என்றேன்.

கேட்ட கும்பல்

கல்லைப் பிடுங்கி

பூவையடித்தது.

மதம் - வாலி (படித்ததில் பிடித்தது)

2012-01-06T09:33:00.000+05:30

படித்ததில் பிடித்தது:

'வட கலையா?
தென் கலையா?
வாதியும் பிரதிவாதியும்
வாய்தா மேல்
வாய்தா வாங்க -
வழக்கு
வருஷக்கணக்காக
நெடு நாட்களாய்...
நெற்றியில்
நாமமே இல்லாமல்
நின்று கொண்டிருந்த
கோவில் யானை..
ஒருநாள் சங்கிலியை
அறுத்துக் கொண்டு
சொல்லாமல் கொள்ளாமல்
ஊரை விட்டு
ஓடியே போயிற்று.
ஊர் பேசியது;
மதம் பிடித்ததால்தான்
ஓடியது என்று.
உண்மையில்...
மதம் பிடிக்காததால்தான்
ஓடிப் போயிற்று
யானை.' - வாலி

விடியுமா? - கு.ப.ரா. (படித்ததில் பிடித்தது)

2012-01-05T17:25:00.000+05:30

தந்தியைக் கண்டு எல்லோரும் இடிந்து உட்கார்ந்துபோனோம். அதில் கண்டிருந்த விஷயம் எங்களுக்கு அர்த்தமே ஆகவில்லைபோல் இருந்தது.

‘சிவராமையர் - டேஞ்சரஸ்-’ என்ற இரண்டு வார்த்தைகளே இருந்தன. தந்தி சென்னை ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து வந்திருந்தது.

என் தமக்கை இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் சென்னையிலிருந்து வந்தாள். அப்பொழுது எங்கள் அத்திம்பேர் நன்றாகக் குணமடைந்து விட்டார். க்ஷயத்தின் சின்னம் கொஞ்சம்கூட இல்லையென்று பிரபல வைத்தியர்கள் நிச்சயமாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

ஓங்கித் தலையில் அடித்ததுபோலக் குஞ்சம்மாள் பிரமை தட்டிப் போய் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

எங்கள் எல்லோருடைய மனத்திலும் ஒரு பெருத்த போர் நடந்து கொண்டிருந்தது. ‘இருக்காது!’, ’ஏன் இருக்கக்கூடாது? இருக்கும்’ என்று இரண்டு விதமாக மனத்தில் எண்ணங்கள் உதித்துக் கொண்டிருந்தன. ‘இருக்கும்!’ என்ற கட்சி, தந்தியின் பலத்தில் வேரூன்றி வலுக்க வலுக்க, ‘இருக்காது!’ என்ற கட்சி மூலைமுடுக்குகளிலெல்லாம் ஓடிப்பாய்ந்து தனக்குப் பலம் தேட ஆரம்பித்தது.

தந்தியில் கண்டிருந்ததைத் திரும்பத் திரும்பப் படித்தோம். அதில் ஒன்றும் பிசகு இருக்கவே முடியாது. சென்னை ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்துதான் வந்திருந்தது. சந்தேகமில்லை. காலையில் அடித்திருக்கிறார்கள். குஞ்சம்மாள் பேருக்குத்தான்! தவறு எப்படி நேர்ந்திருக்க முடியும்?

ஆனால், இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் என்ன நேர்ந்திருக்க முடியும்? மூன்று நாட்களுக்கு முன்புதானே கடிதம் வந்தது? ஏதாவது உடம்பு சௌகரியமில்லாமல் இருந்தால் அதில் எழுதாமல் இருப்பாரோ?

என் தமக்கையும் நானும் சாயந்தரம் ரெயிலில் சென்னைக்குப் புறப்பட்டோம். அதுதான் அன்று கும்பகோணத்திலிருந்து சென்னைக்குப் போகும் முதல்வண்டி.

புறப்படுவதற்கு முன் நல்லவேளை பார்த்துப் ‘பரஸ்தானம்’ இருந்தோம். சாஸ்திரிகள், ‘ஒண்ணும் இருக்காது. கிரகம் கொஞ்சம் பீடிக்கும், அவ்வளவுதான்!’ என்றார். அம்மா, தெய்வங்களுக்கெல்லாம், ஞாபகமாக ஒன்றைக் கூடவிடாமல், பிரார்த்தனை செய்துகொண்டு, மஞ்சள் துணியில் காணிக்கை முடிந்து வைத்தாள். குஞ்சம்மாளுக்கு மஞ்சள் கிழங்கு, குங்குமம், புஷ்பம், வெற்றிலைப் பாக்கு க்ஷேமதண்டுலம் எல்லாம் மறந்து போகாமல் மடி நிறையக் கட்டிக்கொடுத்தாள். பசியுடன் போகக்கூடாது என்று. புறப்படும்பொழுது கட்டாயப்படுத்தி இருவரையும் சாப்பிடச் செய்தாள்.

குஞ்சம்மாள், இயந்திரம்போலச் சொன்னதையெல்லாம் செய்தாள்; ‘ஸ்வாமிக்கு நமஸ்காரம் பண்ணு!’ என்றதும் போய் நமஸ்காரம் செய்தாள்.

அவள் கதிகலங்கிப் போயிருந்தாள் என்பது அவள் பேச்சற்றுப் போயிருந்ததிலிருந்தே நன்றாகத் தெரிந்தது. அவளுடைய கலகலப்பு, முதல் தடவையாக அன்று, எங்கோ அடங்கிவிட்டது.

அம்மா வாசலில் போய்ச் சகுனம் பார்த்தாள். திவ்யமான சகுனம். காவேரியிலிருந்து அடுத்தவீட்டுச் சுந்தரி ஜலம் எடுத்துக்கொண்டு எதிரே வந்தாள்.

‘ஒண்ணும் இருக்காது! நமக்கேன் அப்படியெல்லாம் வரது? நாம் ஒருத்தருக்கு ஒண்ணும் கெடுதல் எண்ணல்லே’ என்றெல்லாம், அம்மா அடிக்கடி தன்னையும் பிறரையும் சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

ரெயில் ஏறுகிறபோது மணி சுமார் எட்டு இருக்கும். இரவு பூராவும் போயாக வேண்டுமே என்று துடித்தோம். போய் இறங்குவதற்குமுன் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்றதால், கொஞ்சங் கொஞ்சமாகத் துடிப்பும், கலக்கலுங்கூட மட்டுப்பட்டன. இரண்டு ஜன்னல்களின் அருகில் நேர் எதிராக இரண்டு பெஞ்சுகளில் உட்கார்ந்தோம்.

‘நீ புறப்படுகிறபோது ஒன்றுமே’ இல்லையே, அக்கா?’ என்றேன், ஏதாவது பேச்சுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று.

‘ஒண்ணுமில்லையே! இருந்தால் புறப்பட்டு வருவேனா?’ என்று அவள் ஏக்கம் நிறைந்த குரலில் பதில் சொன்னாள்.

‘அதற்குள் திடீரென்று ஒன்றும் ஏற்படுவதற்குக் காரணமே இல்லையே!’

எது எப்படியானாலும், மனசைச் சில மணி நேரங்களாவது ஏமாற்றித் தத்தளிப்பைக் கொஞ்சம் குறைத்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தது போலப் பேச்சு வெளிவந்தது.

‘நான், இந்த நோன்பிற்காக இங்கே தாமதம் செய்யாமல், போயிருக்காமல் போனேன்!’

’ஒருவேளை, அக்கா, நோன்பிற்காக நீ இங்கே இருந்துவிட்டதுதான் அத்திம்பேருக்குக் கோபமோ? அவர் உடனே வரும்படியாக எழுதியிருந்தார். நாம் ஒரு வாரத்தில் வருவதாகப் பதில் எழுதினோம். அதற்காகத்தான் இப்படித் தந்தி அடித்துவிட்டாரோ?’

‘ஆஸ்பத்திரியிலேயிருந்து வந்திருக்கே?’

’ஆஸ்பத்திரி பேரை வைத்து அத்திம்பேரே அடிக்கக் கூடாதா?’

‘அப்படி அடிக்க முடியுமோ?’ குஞ்சம்மாள் குரலில் ஆவல் இருந்தது.

‘ஏன் முடியாது? தந்தியாபீஸில் - ‘

‘ஒருவேளை அப்படி இருக்குமோ?’ என்று கேட்டபொழுது குஞ்சம்மாளின் முகம் கொஞ்சம் மலர்ந்துவிட்டது.

‘அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும். இப்படித் திடீரென்று ஒன்றும் ஏற்படக் காரணமே இல்லை. முந்தா நாள் தானே கடிதாசு வந்தது?’

‘ஆமாம்! அதில் ஒடம்பெப் பத்தி ஒண்ணுமே இல்லையே?’

‘தந்தி அடித்தால் நாம் உடனே புறப்பட்டு வருவோம் என்றுதான் அடித்திருக்கிறார். வீட்டிலிருந்து அடித்தால் கூட அவ்வளவு தாக்காது என்று ஆஸ்பத்திரி பேரை வைத்து அடித்திருக்கிறார்’.

‘அப்படி அடிக்க முடியுமாடா, அம்பி? அப்படியிருக்குமா?’ என்று மறுபடியும் குஞ்சம்மாள் சந்தேகத்துடன் கேட்டாள்.

அவள் அப்படிக் கேட்ட பொழுது, முடியாது என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தால்கூடச் சொல்ல மனம் வந்திருக்குமோ, என்னவோ?

‘நீ வேண்டுமானால் பாரேன்! எழும்பூர் ஸ்டேஷனில் வந்து இருக்கப் போகிறார்’ என்றேன்.

மனத்தில், ஆழத்தில் பீதி அதுபாட்டிற்குப் புழுப்போலத் துளைத்துக்கொண்டே இருந்தது. மேலே மட்டும் சமாதானம் கொஞ்ச நேரத்திற்கு ஒரு தரம் அந்தத் திகில் மேல்மட்டத்திற்கு வந்து தலையெடுக்கும்; உடம்பு பதறும்; நெஞ்சு உலரும்; அடிவயிறு கலங்கும்; முகம் விகாரமடையும். மறுபடியும் மெதுவாகச் சமாதானத்தின் பலம் அதிகமாகும்; பயத்தைக் கீழே அமுக்கிவிடும்.

சுகமோ துக்கமோ எந்த நிலைமையிலும் நீடிக்க முடியாது என்பதற்கு மனித சுபாவத்தில் இதுவும் ஓர் அத்தாட்சியோ?

ரெயில் வண்டி வெறி பிடித்ததுபோல் தலைதெறிக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தது; எங்கேயோ சென்னையில் விடியப்போகும் ஒரு காலையை நோக்கிக் கனவேகமாகப் போய்க் கொண்டிருந்ததுபோல் இருந்தது.

துக்கத்தில் தலையெடுக்கும் தைரியம்போல தொலை இருளில் அந்த ஒளித்தொடர் விரைந்து சென்று கொண்டிருந்தது.

சென்னை போய்ச் சேரும்பொழுது, எங்கள் கவலையும் அந்த இருளைப் போலப்பின் தங்கிவிடாதா? நிம்மதி, காலையைப் போல, அங்கே எங்களை வந்தடையாதா? இருள், நிச்சயம் கூட வராது! சென்னையில் காலைதான்! - இவ்வாறெல்லாம் பேதைமனம் தன்னைத் தேற்றிக் கொண்டே இருந்தது.

குஞ்சம்மாள் மூட்டையிலிருந்து வெற்றிலை பாக்கை எடுத்து எனக்குக் கொடுத்துத் தானும் போட்டுக் கொண்டாள்.

எங்களவர்க்குள்ளேயே குஞ்சம்மாள் அதிக அழகு என்று பெயர். நல்ல சிவப்பு; ஒற்றை நாடித் தேகம்; அவளுக்கு தெருவிலேயே ஒரு செல்வாக்கு உண்டு.

அன்று என்னவோ, இன்னும் அதிகமாக, அவள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் என்றுமே இல்லாத ஓர் ஏக்கம் என்று முதல் முதலாகத் தென்பட்டதாலோ என்னவோ, அவள் அழகு மிளிர்ந்து தோன்றினாள்.

குஞ்சம்மாளுக்குப் புஷ்பம் என்றால் பிராணன். யாரு கேலி செய்தாலும் லட்சியம் செய்யமாட்டாள். தலையை மிஞ்சிப் பூ வைத்துக் கொள்ளுவாள். ஆனால் அன்று அவள் தலையில் வைத்துக் கொண்டிருந்த பூவைப்போல, அது என்றும் சோபித்ததில்லை என்று என் கண்களுக்குப் பட்டது. வெற்றிலைக்காவி அவளுடைய உதடுகளில் அன்றுதான் அவ்வளவு சிவப்பாகப் பிடித்திருந்ததுபோல இருந்தது.

சோர்வில்தான் சௌந்தரியம் பரிமளிக்குமோ? அல்லது-? கடைசியாக, அணைவதற்கு முன்னால், விளக்கு-? இல்லை! இல்லை!

குஞ்சம்மாள் அன்று என்னவோ அப்படி இருந்தாள்.

வெற்றிலையைப் பாதி மென்றுகொண்டே, ‘அம்பு, ஒங்க அத்திம்பேருக்கு வாக்கப்பட்டு நான் என்ன சுகத்தைக் கண்டேன்?’ என்றாள் குஞ்சம்மாள்.

அவளுடைய கண்களில் ஜலம் மளமளவென்று பெருகிற்று.

‘என்னிக்கும் பிடிவாதம், என்னிக்கும் சண்டை, நான் அழாத நாள் உண்டா? - என் வாழ்வே அழுகையாக-’ என்று உணர்ச்சி வேகத்தில் ஆரம்பித்தவள் சட்டென்று நிறுத்திக்கொண்டாள்.

‘எதிலாவது நான் சொன்ன பேச்சைக் கேட்டது உண்டா? எப்படியோ ஆயுசுடன் இருந்தால் போதுமென்று தோன்றிவிட்டது, போனதடவை உடம்புக்கு வந்தபோது!’

இருவரும் வெகுநேரம் மௌனமாக இருந்தோம். ஆனால் மனசு மட்டும் மௌனமாக இருக்கவில்லை.

நல்ல நிசிவேளை. வண்டியில் ஜனங்கள் உட்கார்ந்து கொண்டும் படுத்துக் கொண்டும் அநேக தினுசாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வண்டி ஒரு சின்ன ஸ்டேஷனில் நின்றதும், சிலர் எழுந்து இறங்கிப் போவார்கள், மௌனமாகப் பிசாசுகள் போல. அப்பொழுதுதான் தூங்கி எழுந்த சிலர், ‘இதென்ன ஸ்டேஷன்?’ என்று தலையை நீட்டிக் கேட்பார்கள். போர்ட்டர் ஒருவன் ஏதாவது ஒரு ஸ்டேஷன் பெயரை அரைகுறையாகத் தூங்கி வழிந்துகொண்டே சொல்லுவான். மறுபடியும் வண்டி பூரான் மாதிரி ஓட ஆரம்பிக்கும்.

சுமார் ஒரு மணிக்கு வண்டி விழுப்புரம் ஸ்டேஷனுக்குள் ஆர்ப்பாட்டத்துடன் போய் நின்றது. அதுவரையிலும் வண்டியில் அமைதியும் நிசப்தமும் இருந்தன. அந்த ஸ்டேஷனில் கூட்டமும் கூக்குரலும் அதிகமாயின. அது வரையில் காலியாகவே வந்த எங்கள் பலகையில் சாமான்கள் நிறைந்தன. நகரத்தார் இனத்தைச் சேர்ந்த பெண்மணி ஒருத்தி, பெண் குழந்தையும் புட்டியுமாக என் தமக்கையின் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

அவள் அணிந்திருந்த முதல் தரமான வைரங்களுடன் அவள் முகமும் ஜொலித்துக் கொண்டு இருந்தது. ஏதோ ஓர் உள்ளப்பூரிப்பில் அவள் தன்னையே மறந்து தன் குழந்தையுடன் கொஞ்சினாள்.

வண்டி புறப்பட்ட சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் என் தமக்கையின் பக்கம் தன் புன்னகை பூத்த முகத்தைத் திருப்பி; ‘எங்கிட்டுப் போறீக அம்மா?’ என்று கேட்டாள்.

என் தமக்கை சுருக்கமாக, ‘பட்டணம்’ என்றாள்.

’நானும் அங்கேதாம்மா வாரேன்!’ என்று ஆரம்பித்து, அந்தப் பெண் வரிசையாகக் கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். பிறகு தன் பக்கத்திலிருந்த ஓலைப் பெட்டியிலிருந்து கொஞ்சம் மல்லிகைப்பூ எடுத்துக் குஞ்சம்மாளுக்குக் கொடுத்தாள்.

என் தமக்கை மெய்சிலிர்த்துப் போனாள். வெகு ஆவலுடன் அந்தப் பூவை வாங்கி ஜாக்கிரதையாகத் தலையில் வைத்துக்கொண்டாள். அம்பாளே அந்த உருவத்தில் வந்து தனக்குப் பூவைக் கொடுத்து, ‘கவலைப்படாதே! உன் பூவிற்கு ஒருநாளும் குறைவில்லை!’ என்று சொன்னதுபோல எண்ணினாள்.

அதுவரையில் அவளுக்கு ஒவ்வொரு வார்த்தை பதில் சொல்லிக் கொண்டு வந்தவள். உடனே இளகி, அவளிடம் சங்கதி பூராவும் சொன்னாள்.

‘மகாலட்சுமி போலே இருக்கீங்கம்மா! ஒங்களுக்கு ஒண்ணும் கொறவு வராது!’ என்று அவள் சொன்னதைத் தெய்வ வாக்காக எடுத்துக்கொண்டுவிட்டாள் குஞ்சம்மாள். அந்த ஆறுதலில் கொஞ்ச நேரம் அவளுடன் கவலை மறந்து பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென்று ஞாபகம் வந்துவிட்டது. ஏதோ பெருத்த குற்றம் செய்தவள் போலத் திகிலடைந்தாள். ‘ஐயையோ! பைத்தியம் போல் இப்படிச் சிரிச்சுண்டு பேசிக் கொண்டிருக்கிறேனே!’ என்று எண்ணினவள்போல அவள் கலவரமடைந்தது நன்றாகத் தெரிந்தது. வண்டிபோன வேகத்தில் விர்ரென்று அடித்த காற்றிலும் அவளுடைய முகத்தில் வியர்வை தென்பட்டது.

ஆனால் எவ்வளவு நேரந்தான் கவலைப்பட முடியும்? கவலையால் ஏற்பட்ட அசதியிலேயே எங்களை அறியாமல் கண்ணயர்ந்தோம்.

துக்கத்தில், நித்திரையும் நினைவு மறதியும் சேர்ந்துதான் வாழ்க்கைக்கு ஒரு சிறு போதையாகித் தாபத்தைத் தணிக்கின்றனவோ?

வண்டி செங்கற்பட்டை நெருங்குகிற சமயம். வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்து உட்கார்ந்தோம். கிழக்கு வெளுத்துக்கொண்டிருந்தது. வண்டி ஏதோ ஒரு குக்கிராமத்தைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தபொழுது கோழி கூவியதுகூடக் காதில் வந்துபட்டது.

‘அப்பா! விடியுமா?’ என்கிற நினைப்பு ஒருபக்கம்.

‘ஐயோ! விடிகிறதே! இன்னிக்கி என்ன வச்சிருக்கோ!’ என்ற நினைப்பு மற்றொரு பக்கம்.

இரவின் இருட்டு அளித்திருந்த ஆறுதலைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தலைகாட்டிய வெளிச்சம் பறிக்க வருவதுபோல் இருந்தது.

எங்கேயோ, கண்காணாத தூரத்தில் உருவடைந்த ஒரு காட்சியில் ஈடுபட்டவளாய் நிலைகுத்திய பார்வையுடன் குஞ்சம்மாள் அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

‘செங்கற்பட்டில் பல் தேய்த்துக்கொண்டு காபி சாப்பிடுவோமா?’ என்று கேட்டேன்.

‘எல்லாம் பட்டணத்தில்தான்!’ என்று சொல்லிவிட்டாள் குஞ்சம்மாள். பக்கத்தில் நகரத்தார் பெண் கவலையற்றுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘இதோ ஆயிற்று, இதோ ஆயிற்று!’ என்று சொல்வதுபோல வண்டி தாவிப் பறந்து கொண்டிருந்தது.

ஆனால் எங்களுக்கு என்னவோ பட்டணம் நெருங்க நெருங்க, வண்டி வேண்டுமென்றே ஊர்வதுபோல இருந்தது.

எழும்பூர் வந்தது கடைசியாக.

ஸ்டேஷனில் யாருமில்லை; அதாவது எங்கள் அத்திம்பேர் இல்லை - எல்லோரு இருந்தார்கள். ‘ஆனால் அவர் ஸ்டேஷனுக்கு எதற்காக வரவேண்டும்? அங்கே எதிர்பார்ப்பது சரியில்லைதான்’ என்று அப்பொழுது தோன்றிற்று.

வீட்டுக்குப் போனோம். வீடு பூட்டியிருந்தது.

உடம்பு சௌகரியமில்லைதான்! சந்தேகமில்லை இப்பொழுது!

ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போனோம். அரைமணி நேரம் துடித்த பிறகு குமாஸ்தா வந்தார்.

‘நீங்கள் கும்பகோணமா?’ என்றார்.

’ஆமாம்-’ என்றேன்.

‘நோயாளி - நேற்றிரவு - இறந்துபோய்விட்டார்’ என்று குமாஸ்தா சாவதானமாகச் சொன்னார்.

’இறந்து-? அது எப்படி? அதற்குள்ளா?’ அப்பொழுதும் சந்தேகமும் அவநம்பிக்கையும் விடவில்லை.

‘சிவராமையர்-?’

’ஆமாம், ஸார்!’

‘ஒருவேளை-’

‘சற்று இருங்கள். பிரேதத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்’ என்று சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட்டுக் குமாஸ்தா தம் ஜோலியைக் கவனிக்கப் போனார்.

கொஞ்சநேரம் கழித்துப் பிரேதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டோம்.

அப்பொழுது, அதைப் பார்த்தவுடன், நிச்சயமாயிற்று!

ஒருவழியாக மனத்திலிருந்த பயம் தீர்ந்தது; திகில் தீர்ந்தது.

பிறகு-?

விடிந்துவிட்டது.

உரிமை - கோபி கிருஷ்ணன் (படித்ததில் பிடித்தது)

2012-01-05T17:06:00.000+05:30

மாநிலக் கல்லூரியில் இளங்கலை உளவியல் பிரிவில் என் முதலாம் ஆண்டு ஆரம்பித்தது. நாங்கள் பத்து மாணவர்கள் ஒன்பது மாணவிகள். மதுரையில் என் பாட்டியின் கண்டிப்பான வளர்ப்பும், வீட்டிலுள்ள கோவிலில் தினப் பூஜையும், அவர் நடத்திய பஜனை மண்டபத்திற்கு வரும் பெண்களை அக்கா, தங்கை, அத்தை, மாமி, பாட்டி என்று அழைக்க வேண்டி வந்த திணிக்கப்பட்ட நிர்ப்பந்தமும், பாலுணர்வு புரிந்தும் புரியாத நிலையில் ஒரு அழகிய இளம் பெண்ணைப்பார்த்து ஒரு ஆணுக்கு ஏற்படும் இயற்கையான அழகுணர்வே பஞ்சமகா பாதகங்களுள் ஒன்று என்ற குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்திய மனநிலையும், என்னுள் சற்று தாராளமாகவே சங்கோஜ பாவத்தை வளர்த்திருந்தன. கல்லூரிக்கு வந்த பிறகும் சகமாணவிகளுடன் சாதாரண விஷயங்களைப் பற்றி ஓரிரு வாக்கியங்கள் பேசுவதற்குள் உடலில் ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. முகம் வியர்த்துக் கொட்டியது.

முதலில் என்னுடன் சகஜமாகப் பேசியது ரோஸி ஜான் தான். என்னமோ என்னுடன் நெடுங்காலம் பழகியதுபோல் எடுத்த எடுப்பிலேயே அவள் என்னுடன் பேசிய முதல் வாக்கியங்கள் : 'என்ன ராஜ், இண்ணெக்கி அட்டகாசமா சட்டை போட்டிருக்கே? யாரையாச்சும் காதலிக்கிறாயா? யார் அந்த அதிர்ஷ்டசாலிப் பெண் ?' எனக்கு உண்மையிலேயே தூக்கி வாரிப் போட்டது. முகத்தில் வழக்கமாக வழியும் வியர்வையுடன் சற்று அசடும் சேர்ந்து வழிந்தது. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு வரவழைத்துக் கொண்ட, புன்சிரிப்பு என்று நான் நம்பிய ஒன்றை வெளிப்படுத்தினேன். அவளும் சிரித்துக்கொண்டே சென்றுவிட்டாள். எனக்கு அதிர்ச்சி இன்னும் நீங்கவில்லை. புது மாதிரியான சட்டை நான் போட்டால் ரோஸிக்கு ஏன் அது அட்டகாசமாகப் படவேண்டும்? அட்டகாசமான சட்டை போடவேண்டுமென்றால் ஒரு காதலி ஒருவனுக்கு இருக்கவேண்டுமா? எனக்கு வாழ்க்கைப்படப் போகிறவள் அதிர்ஷ்டசாலியாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று ரோஸி ஏன் நினைத்தாள்? அன்று இரவு தூங்க ஒரு diazepem தேவைப்பட்டது.

ரோஸி பார்ப்பதற்கு அழகாகவே இருந்தாள். அவளிடம் எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்த ஒன்று அவள் மூக்கின் நுனி சற்று தூக்கலாக இருந்தது. ஒரு ரோமானிய அம்சம்.

ஓராண்டு கழித்து மறு ஆண்டு வந்து அதுவும் கழித்து மூன்றாம் ஆண்டு இறுதியில் இருந்தோம். ரோஸியும் நானும் இந்நேரம் மிகவும் நெருங்கிப் பழகிக் கொண்டிருந்தோம். இப்பொழுதெல்லாம் எனக்கு வியர்த்துக் கொட்டுவதில்லை. மூன்று கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கும், அடிக்கடி கல்லூரிச் சிற்றுண்டிச் சாலைக்கும் தோராயமாக ஒரு இருபது ஆங்கிலப் படங்களுக்கும் சேர்ந்தே சென்றாகி விட்டிருந்தோம். என்னை அவளுக்கு ரொம்பவும் பிடித்துவிட்டிருந்தது. என்னைப்போல் ஒரு இனிய நண்பன் கிடைக்க அவள் கொடுத்துவைத்தவள். அவள் வாழ்க்கையில் நான் கலந்து விட்டால் வேறு ஏதும் தேவையில்லை. நான் புளகாங்கித்துக் கொண்டிருந்தேன். இரவில் அவள் பளிச்சென்ற புன்னகை பூக்கும் முகமும், முகத்தில் குறிப்பாக அவளது அழகிய மூக்கும் ஏன் கண் முன் தோன்றிக் கொண்டிருந்தன. எனக்கு ஏதேதோ கற்பனைகள். சாதாரணமாக உளவியல் படிப்பவர்கள் ஒரு உறவை.உறவின் அடிப்படையை, உணர்வுகளை சித்திரவதை செய்து காரண அலசலில் மூழ்கி மூர்க்கத்தனமான அர்த்தங்களை அவற்றிற்கு ஏற்படுத்தி, உறவிலுள்ள இனிமையை காரண ரீதியில் காயப்படுத்துவார்கள். நல்லவேளை, எனக்கு எங்கள் உறவை அப்படியெல்லாம் செய்யத் தோன்றவில்லை. எங்கள் உறவில் ஒரு இனிய கவிதை இழைந்தோடிக் கொண்டிருப்பதாகவே பட்டது. எனக்குள் ஒரு குறை. அவளை இதுவரை தொட்டதில்லை. என்னுள்ளிருந்த பாட்டி என்னை விட்டு ஒழியவில்லை. நான் என்ன செய்யட்டும்?

என சகமாணவர்கள் ரோஸியையும் என்னையும் சேர்த்து கன்னாபின்னா என்று கழிப்பறை சுவர்களில் எழுதியோ, ஆட்டீன் படத்தையும் அம்புக் குறியையும் வரைந்தோ, எங்கள் உறவில் அவர்களுக்குள்ள அக்கறையைப் பிரகடனப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை. என்ன இருந்தாலும் உளவியல் மாணவர்கள் கண்ணியமானவர்களே. மூன்று ஆண்டுகள் ஒரு உறவு சுமுகமாக இருந்ததற்கு ஆண்டவனுக்கு நன்றி சொல்லத் தோன்றியதோ இல்லையோ, என வகுப்புத் தோழர்களுக்கு நிச்சயமாக மானசீகமாக நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டேன்.

இறுதி ஆண்டு பல்கலைக் கழகத் தேர்வுக்கு இன்னும் இரு தினங்களே இருந்தன. மாலை, என் அறையில், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உளவியலைப் பற்றி நான் ஆழ்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தேன். விடுதியின் பையன், என்னைத் தேடி ஒரு இளம் பெண் வந்திருப்பதாக அறிவித்துவிட்டுப் போனான். எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. மனநலம் குன்றியவர்களைப் பற்றிப் படித்துக் கொண்டிருந்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். மேலும், எந்தப் பெண்ணும் என விடுதி தேடி வந்ததுமில்லை. உடனே சட்டை பாண்டை மாட்டிக்கொண்டு தலையை ஒருவாறு சரிசெய்து கொண்டு அவசரமாக வாசலின் அருகே உள்ள பார்வையாளர்கள் அறைக்கு விரைந்தேன்.

எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். அங்கு ரோஸி எனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தால். அவளுக்கு படித்துப் படித்து அலுத்து விட்டதாம். ஒரு மாறுதலுக்காக கடற்கரைக்குச் செல்லவேண்டும் என்று தோன்றியதாம். நான் கூட இருந்தால் சந்தோஷமாக இருக்குமாம். அறைக்கு சென்று கதவைப் பூட்டிவிட்டு அவளுடன் கிளம்பினேன். வழி நெடுக இனிமையான அன்னியோன்னியங்களை பேச்சால் பகிர்ந்துகொண்டு மணற்பரப்பில் வெகு தூரத்தைக் கடந்து அலைகள் மணலைத் தொடும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டோம். எனக்கு மிகவும் இன்பமான மாலைப் பொழுது. இன்னும் ஓரிரு மாதங்களுள் நாங்கள் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகிறோம். நாங்கள் ஏற்க்கனவே செய்து கொண்ட முடிவுதான். அந்த எண்ணத்தில் 'நான்' என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒன்றுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு. ஏதேதோ இனிய எண்ணங்கள்.

ரோஸிக்கு என்ன தோன்றியது என்று என்னால் ஊகிக்க முடியவில்லை. நாங்கள் அப்பொழுது உட்கார்ந்திருந்தோம். 'ராஜ். கொஞ்சம் என செருப்பைப் பார்த்துக்கோயேன்.நான் அலையிலே நின்னுட்டு வர்ரேன்' என்று இனிமையாகச் சொல்லி, செருப்பை சிரத்தையுடன் அவசரப்படாமல் கழற்றி என முன்னாள் விட்டுவிட்டு அலைகளை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் பின்னழகையோ நடை எழிலையோ ரசிக்க எனக்கு அப்பொழுது நிச்சயம் தோன்றவில்லை. எனக்கு ஒன்று உடனே நினைவுக்கு வந்தது. நான் மதுரையில் அடிக்கடி சென்று கொண்டிருந்த கோவில் வாசலில் அழுக்குச் சைட்டையும் கிழிந்த அரைக்கால் சட்டையும் போட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு பத்து வயதுச் சிறுவன் கோவிலுக்கு வரும் பக்தர்களிடம் பத்து பைசா வாங்கிக்கொண்டு அவர்களது காலணிகளைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தான்.

மாநிலக் கல்லூரியை விட்டு நான் வெளியேறி 20 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. என மனைவியின் பெயர் ரோஸி இல்லை.

ஒவ்வாத உணர்வுகள் கதைத் தொகுப்பு, சிட்டாடல் வெளியீடு

http://azhiyasudargal.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

2012 - இனிய பயணம் தொடரட்டும்!!!

2012-01-05T17:04:00.011+05:30

புத்தாண்டு பிறந்து விட்டது.

புது வருடத்தில் வேண்டுவனவற்றை பட்டியலிட்டா ஆகி விட்டது.

2011ம் ஆண்டு என் வாழ்வில் ஒரு வளமான ஆண்டாகவே இருந்தது. சென்ற வருடம், வீடு,கார் என அமைந்தது. முத்தாய்ப்பாக, எங்கள் பேர் சொல்ல ஒரு ஜீவன் உருவாகி இருக்கிறது! மகிழ்ச்சி!

லட்சியங்களை நெஞ்சில் சுமந்து, காரியத்தில் உறுதியாய் இருந்து, கனவு மெய்ப்பட உழைக்க தயாராகி இருக்கிறேன்.

இல்வாழ்விலும், பொதுவாழ்விலும் குறையில்லாமல் பார்த்து கொள்கிறேன்!

"மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவி இவன்தந்தை

என்நோற்றான் கொல்லெனும் சொல்"
என்னும் குறளுக்கு இலக்கனமாய் இருக்க விழைகிறேன்.

புது வாழ்வில் இனிய பயணத்தை எதிர்நோக்கி செல்கிறேன்!

இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!!!

புத்தாண்டில் வேண்டுவன...

2011-12-31T20:30:00.001+05:30

தித்திக்கும் அன்பு,

திகட்டாத பாசம்,

ஏந்திக்கொள்ள சொந்தம்,

எதிர்பார்க்காத நட்பு,

இயல்பான சிரிப்பு,

பகுத்தறியும் பக்தி,

பொதுவுடமை புத்தி,

உத்தியோகத்தில் உயர்வு,

ஊதியத்தில் நிறைவு,

சலிக்காத வாசிப்பு,

சுத்தமான சுவாசிப்பு,

எல்லோருக்கும் பிடித்த சாரு,

எழுத எழுதப் படிக்க எஸ். ரா,

தமிழ் நாட்டில் இந்தியா,

இந்தியாவுக்குள் தமிழ் நாடு,

இன்னொரு பாட்சாவில் ரஜினி,

க்ரேஸீ கூட்டணியில் கமல்,

நேரத்தை கொல்லா வலை த்தலம்,

வலையில் சிக்கா வாலிபம்,

வற்றாத காதல்,

வழுக்காத காமம்,

எல்லாவற்றிலும் துணைவி,

எல்லாமுமாய் தாய், தந்தை!!!

How to Use a Mobile Phone...

2011-12-27T17:23:00.000+05:30

This is not a user manual. And, I'm not a techie to teach you on how to operate an Mobile Phone. I just want to let you know my thoughts on how efficiently you can use the mobile phone.

Mobile phone is one of the greatest Invention of this Century! Telecommunication industry is under a revoution since the past two decades!

Now a days, Right from a school going kid to Elderly people are using mobile phones. You can live without water, but not without Mobile.(Though it is an exaggeration, but the fact is we are giving more importance to mobile phone). This might be an pretty old post since the mobile phone came into this world a decade ago.

I still remember my dialler landline phone, where you need to rotate the dial to call a number. A black phone. Then came the digital landline, the dialler was replaced with digits.
Then came the Cordless phone, through which you can speak when you walk.
Then, a big and heavy mobile phone came. By Then, Not many had a mobile phone.
Not many know, how to use it. People thought it was a very costly item. Nokia was the leader and they introduced a phone model 1100. It was some 5000Rs(I guess), People started using mobile phones slowly. It has a key pad, a small antenna, a charger. Nokia 1100 is a biggest hit. Many people started using mobile phones with 1100 only!

Then many companies like motorola, samsung, sony erricson came and captured the market. A normal box shaped phone is replaced by different models. Flip type, Slide type, bigger screen, smaller screen, etc.,
College students, Working people started using the mobile phones. Land line existed in this period. Suddenly, Reliance introduced a new CDMA mobile phone, they offered a mobile phone for 500 Rs. This was a revolution in India. It makes a common man to use a mobile phone. Many people bought Reliance mobile. Landline got replaced by mobile phones. A Cellphone each for the family members.

I remember, I used a Panasonic mobile initially!:) Afterwards Tata Indicom(Nokia), Sony Erricson and now Nokia Xpress music. I'm not a gadget freak. But when world around you is like that, you feel inferior! :)

Today, many people has Iphone, BlackBerry, etc., Thanks to the onsite returns, who helps the telecommunication industy to get improved in India. Last week, In a Elevator, I was standing with 4 people. All four has their mobile phone in hand, I'm the only person who has a mobile phone without touch screen. I feel outdated! What a materialistic world! ;-)

Now, coming to the motive of this post. I'm not going to tell the world, how to operate an mobile. Even a 3 year old knows how to operate a mobile phone. A school going kid can teach his/her parents on how to browse in a mobile, how to play games in a mobile. There is a huggggge generation gap! Again, Thanks to the technology!!!

This post is to tell you my thoughts on how effectively use a mobile. Now, whats the difference between the previous paragraph and this?:) Anyone can use a mobile. Someone use it like a trunk call, speaking loudly(Helloooooo). Somebody use it to hear some sound. In a Electric train, you can see people changing the ringtones just to hear some sound!(For him, that might sounds good, but not for everyone). Some 'Old' people still dont know how to surf in the mobile, They just use it like this way. "GREEN BUTTON - ON', 'RED BUTTON - OFF'. Again, A generation gap. 'Old' people is having fear that, what if they do something wrong and repair the phone! :) They dont know what is the meaning of Browsing(Exploring) :)

Ok, Let me come to the point now Straightly!!!

Following are the points which I feel, you can follow to make a better user of the mobile phone. An Inventor will be happy only if you use his/her invention effectively and for a good cause. Alfred nobel felt bad for his invention, since his invention is used for bad cause as well. When Graham bell invented the Telephone, He could not talk to his mother, since she is deaf. Let us make the Invention and Inventors proud.

Learn how to change the mobile to Silent mode. Usually, It is just a press to change the phone to silent mode. Eg:- In Nokia, If you press the '#'key continously for few seconds, the phone will go into silent mode. You can press again to revert it back to normal mode.
Learn to use headphones, bluetooth when you are driving a motar cycle. People use mobile phones in hand and drive vehicle, which is very dangerous! A bluetooth set is very cheap and readily available in market.
Dont use the cellphone when it is being charged, There are some accidents happened when you use speak in the mobile phone when it is under charge. On a emergency, use a headphone to speak when the cellphone is under charge.
Know the Unique Identifier of your Cell phone, which can be used to block from misuse when your cellphone is stolen or lost.
If you are using two mobile phones now (one personal, one official), Then better buy a DUAL-SIM card mobile phone in the market. Through that, you can use a single mobile with two SIM Cards.
Store the customer care number in your mobile phone.
Store the Important messages in the Saved messages option. Clear your Messages often.
Dont use the cellphone camera to capture any Private moments, Since it gets stored in the Memory card, Even if you delete it from your mobile, It doesnt actually delete. There are many memory retrival software available in market, through which you can get back all the files which got deleted(Images,Video, etc)
Dont Store your ATM PIN, CREDIT CARD NO, BANK PASSWORD in mobile.
Activate Auto Keypad Lock option in your mobile, which will avoid unnecessary calls to someone when you have it in your pocket.
Though you have stored numbers in mobile phone, try to remember the number. Atleast, remember the important numbers like Close relations, Office number, Customer care, Emergency numbers,etc (Technology make our brain Lazy to remember).
Dont Keep you cellphone near to your bed. It should be kept in a distance while you sleep.

Better things to remember when you are using a mobile phone,

Have a mild ringtone which doesn't disturb others. Prefer music than voice.
When you are speaking with a person, you are getting a call, ask for excuse with the person you are talking to and attend the call.Speak shortly and disconnect. Dont make the person wait because of your call.
In a public place, Use a headphone instead of Speakers when you want to hear some music.
When you are attending a function or a meeting or a conference, Please put your mobile in Silent and Vibrating mode. If you are getting a call, Ask for excuse if required and come out of the room and speak.

Today we have lot of high end mobiles, androids,etc., We can do many things using a mobile. The points stated above is common to all mobiles.

Use the Century's greatest Invention effectively and efficiently!!!

A Great holiday in Green meadows, Vagamon - Review

2011-12-16T17:12:00.001+05:30

I've been to kerala for few times...I've been to Wayanaad, Munnar, Kumarakom, Kochi. This time we chose Vagamon since we had a function to attend at kottayam. Vagamon is a hill station situated in Idukki district. 2 hours drive from Kottayam and 3.5 hours drive from Kochi. We got down at Ernakulam(Kochi) South Station and got a cab(Already booked) to Wagamon. On the way to Vagamon we met Mr.Cyril, Owner of the Green Meadows resort, Vagamon. He invited us to his house in Thirupanithura. We met him and thanked him for the invite. We started to Vagamon via Pala and reached the resort by 2.30 PM.

Green Meadows resort is around 10 kms from Vagamon town. It is situated in midst of the mountains. A Perfect place for people who long for a serene environment. The view from the resort is extra ordinary. Prasad, who is incharge of the resort is a amicable person, He made us some wonderful kerala dishes.

First day we didnt go out anywhere. We just took rest in the resort. The day was a bit hot in this season(December), Night was very nice.. It was breezy and heavy winds at times! No rains! Second day, We went to Pine forest(A cool and scenic place), Kurisimala temple(An ancient church built by french), Kuttikanam ( A beautiful peak, the view is fantastic). All these places are around 10 kms far. We returned back to the resort after that.

Vagamon is famous for its Para gliding competition. People around the world participate in this competition. It happens in the month of April.

Vagamon is also famous for Kite festival which happens in the month of January.

Overall, the stay was good in Vagamon. Thanks to Cyril, Prasad and other staffs of Green meadows for making us a pleasant stay at Green meadows. Their hospitality is awesome!!!

I recommend this resort to people who look for a calm environment to rejunevate themselves!!!

Some of the tit bits..

# Wagamon is a nice hill station, which is developing as a good tourist spot.

# Green meadows is a scenic place, Initially built for World class Artists. They stay there and paint. Cyril, the owner of this resort is a professional in this art.

# Water heater facility available.

# Phone facility available. (Our network is Airtel, BSNL)

# No Internet facility (Ours is TATA indicom)

# Nice kerala food.

# You get all necessary things(Medicines, Snacks, Food, etc) in the vagamon market.

Plan for a trip to Vagamon!!! :)

Website : http://www.greenmeadows.com/

சுற்றுலா பயணமும், ஸ்லீபர் கிளாஸ் பெட்டியும்...

2011-12-15T17:28:00.004+05:30

கேரளாவில் ஒரு திருமண நிகழ்ச்சிக்கு என் நண்பன் ராஜராஜன்(அவன் பெயரும் என் பெயர் தான்) செல்லுவதாக இருந்தது. அந்த நிகழ்வை காரணமாக வைத்து ஒரு சுற்றுலா பயணம் செல்லலாம் என நாங்கள் முடிவெடுத்தோம். கோட்டயம் அருகில் இடுக்கி மாவட்டத்தில் உள்ள வாகமோன்(Vagamon) என்னும் மலை பிரதேசத்திற்கு பயணித்தோம். ஒரு அழகான மலை நகரம். அருமையான/ சுத்தமான குளிர் காற்றை இரு நாள் சுவாசித்தோம்.

முல்லை பெரியார் அணை தொடர்பான சர்ச்சைகளுக்கு நடுவில் இந்த பயணம் மேற்கொண்டது எங்கள் குடும்பத்தினருக்கு வருத்தத்தையும் கொஞ்சம் பயத்தையும் அளித்தது. அவர்கள் பயத்தினை போக்கிவிட்டு நாங்கள் சென்னையை விட்டு புறப்பட்டோம். உள்ளுக்குள் எங்களுக்கும் ஒரு வித பயஉணர்வு இருந்தது உண்மை தான். முன்னரே முடிவு செய்து ரயிலிலும், தங்கும் இடத்திலும் பணம் செலுத்தி விட்ட காரணத்தினாலும், இந்த பயணத்தை நாங்கள் தவிர்க்கமுடியவில்லை. நாமாக எந்த வம்புக்கும் செல்லாமல் நமக்கு எந்த வம்பும் இல்லை என நம்பி கிளம்பினோம்.

எங்கள் பயத்தை பிரதிபலிக்கும் விதமாக நாங்கள் போகும் இடமெல்லாம் 'ஸேவ் டாம், ஸேவ் பீப்பில்'(SAVE DAM, SAVE PEOPLE) என சுவரொட்டிகள் தென்பட்டது. எங்களை போலவே கேரள மக்களுக்கும் ஒரு வித பயஉணர்வு இருப்பது தெரிந்தது. ஒரு சில சுவரொட்டிகள் தமிழிலும் இருந்தது. இடுக்கி மாவட்டத்தில் 25% தமிழர்கள் என தெரிந்து கொண்டோம். எங்கள் விடுதி அருகில் வசிக்கும் ஒரு தமிழரை சந்தித்து பேசிய போது அவர் 'நாங்கள் எல்லாம் மூன்று தலை முறைகளாக இங்கே வசிக்கிறோம் வீடு, நிலம் எல்லாம் இங்கே தான் இருக்கிறது, எங்களை 'இங்கிருந்து போ' என்றால் போவதர்க்கு இடமில்லை' என்றார்.

தமிழர்களை விட கேரள மக்களுக்கு வாசிப்பு பழக்கம் அதிகம் உள்ளது. அதனால், அவர்களிடம் தமிழர்களை விட அதிக விழிப்புணர்வும் இருக்கிறது. கோட்டயத்தில் ஒரு ஆட்டோ ஓட்டுநரிடம் தமிழ் திரைப்படம் ஓடும் ஏதாவது ஒரு திரையரங்கத்தில் இறக்கி விடுமாறு தைரியமாக கேட்டோம். கேட்டு விட்டு வண்டியில் உட்கார்ந்தும் விட்டோம். வண்டியை கொஞ்சம் நகர்த்தி விட்டு பின் நிறுத்தி விட்டார். ஆட்டோவில் சொருகி இருந்த அன்றைய தினசரி செய்தித்தாளை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். எங்களுக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்துவிட்டது. பின்னர் தான் புரிந்தது, அவர் கோட்டயத்தில் எந்தெந்த திரையரங்கில் 'தமிழ் படம்' ஓடுகிறது என பார்த்து சொன்னார். நாங்கள் 'வழிந்து' சிரித்தோம்!

நாங்கள் தங்கிய 'கிரீன் மெதோஸ்'(Green Meadows) உரிமையாளர் திரு. சிரில் அவர் வீட்டிற்கு எங்களை அழைத்து இருந்தார். வங்கி ஊழியராக இருந்து பணி ஓய்வை பெற்று, அவரின் விருப்பமான ஓவிய கலையில் தன்னை ஈடுபடுத்தி கொண்டு உள்ளார். அவரின் இல்லம் கொச்சி அருகில் திருப்பணிதுரா என்னும் ஊரில் உள்ளது. அவரின் அழைப்பிர்க்கு நன்றி தெரிவித்து விட்டு அங்கிருந்து வாகமோன் புறப்பட்டோம். 'கிரீன் மெதோஸ்' ஒரு அருமையான இடம். மலைகளுக்கு நடுவில் கட்டப்பட்ட வீடு. ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னர் ஓவியர்களுக்காக, ஓவியர்கள் தங்கி ஓவியம் வரைய கட்டப்பட்ட இடம். இரண்டு வருடங்களாக தான் மற்றவர்கள் தங்க அனுமதி அளித்து உள்ளனர். கவிகள், கலைஞர்கள் ஏன் மலை பிரதேசத்திற்கு செல்லுகிறார்கள் என இந்த இடத்தை பார்த்ததும் தான் தெரிந்து கொண்டேன். புத்துணர்ச்சி பெற்று கற்பனை வளம் பெருக இது போன்ற இடங்கள் கண்டிப்பாக உதவும். பச்சை பசேல் மலைகள்(மூனார் இன்னும் பச்சை), வாகன சத்தம் இல்லாத அமைதி, புகை இல்லா வானம், சுத்தமான குளிர் காற்று, மெய்சிலிர்க்கும் பள்ளத்தாக்குகள், நகர வாழ்வில் பார்க்க முடியாத வெள்ளந்தி மனிதர்கள் என மலை பிரதேச அழகு ஒரு புத்துணர்வை கொடுக்கும்.

(நானும் ராஜராஜனும்)

இரண்டு நாட்கள் வாகமோனில் இருந்து விட்டு, மூன்றாம் நாள் கோட்டயம் வந்தோம். கோட்டயம் அருகில் உள்ள ஏட்டுமானூர் என்னும் ஊரில் மூன்றாம் நாள் தங்கினோம். எங்கள் பயணத்தின் காரணமான திருமணம் நடைபெறும் ஊர். ஏட்டுமானூர் மஹாதேவா ஆலயம் பிரசித்தி பெற்ற கோவில். என் நண்பன் சைவம் என்பதால் ஏட்டுமானூரில் சைவ உணவகம் தேடி அலைந்தோம். அப்படி அலைந்து பேருந்து நிலையம் அருகில் 'ஆரியாஸ்' என்னும் உணவகத்தை கண்டு பிடித்தோம். அந்த உணவத்தில் பெரும்பான்மையான ஊழியர்கள் தமிழர்கள். கேட்டு பார்த்ததில் கடையின் உரிமையாளர் கோவையை சேர்ந்தவர் என தெரிந்தது.

நான்காம் நாள் திருமணத்தை பார்த்து விட்டு, ரயில் பிடிக்க கோட்டயம் சென்றோம். எங்களுக்கு டிக்கெட் எடுத்து கொடுத்த ரயில்வே ஏஜண்ட் எர்னாகுளத்தில் இருந்து சென்னைக்கு பதிவு செய்து கொடுத்து இருந்தார். கோட்டயத்தில் இருந்து எர்னாகுளத்திற்கு நாங்கள் தனியாக டிக்கெட் எடுத்தோம். மூன்றே முக்கால் மணி ரயிலுக்கு இரண்டு மணிக்கெல்லாம் ரயில் நிலையத்தில் ஆஜர் ஆகிவிட்டோம். நாங்கள் செல்ல வேண்டிய ரயில் வண்டி 'கவ்ஹாத்தி எக்ஸ்‌ப்ரெஸ்'. வாரம் ஒரு முறை திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து அஸ்ஸாம் மாநிலம் கவ்ஹாத்தி வரை செல்லும் ரயில். கேரளாவில் ஞாயிற்றுகிழமை புறப்பட்டால் தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, ஓரிசா, மேற்கு வங்கம் என நான்கு நாட்கள் பயணித்து அஸ்ஸாம் செல்லும் ரயில்.

வாரம் ஒரு முறை செல்லுவதாலோ என்னவோ இந்த ரயிலில் வடஇந்தியர்கள் பெருமளவில் பயணிக்கின்றனர். அதுவும், தென்மாநிலங்களில் பிழைப்புக்காக வேலை செய்யும் 'தொழிலாளர்களின்' கூட்டம் தான் அதிகம். கோட்டயத்திலேயே இவர்கள் கூட்டத்தை பார்த்த நாங்கள் பயந்து தான் ரயிலில் ஏறினோம். ரயில் ஏறியதும் எல்லா பெட்டியிலும்(ரிசர்வேசன்) 'இவர்கள்' தான் இருந்தார்கள். வயதானவர்கள், பெண்கள், கைகுழந்தைகள் என நிரம்பி இருந்தனர். எர்னாகுளத்தில் ஒரு பெரும்கூட்டம் ஏறியது. அடுத்து திரிசூர், பாலக்காடு, கோவை, திருப்பூர் என எல்லா ஊரிலும் 'இவர்கள்' கூட்டம் தான். நான் கூட ஏதோ 'இவர்கள்' ஊரில் திருவிழா போல என நினைத்தேன். பின் தான் தெரிந்தது, இந்த ரயில் எப்போதுமே இப்படி தான் என்று. டிடிஆர்(TTR) என்பவர் இந்த ரயிலுக்கு கிடையாது என்று நினைத்தோம். ஏனென்றால் எல்லாரும் ஓப்பன் டிக்கெட்(OPEN TICKET) அல்லது டிக்கெட் எடுக்காமல்(WITHOUT) தான் பயணித்து வந்தனர். 'இவர்களின்' கூட்டம் அதிகம் இருந்ததால், 'தென்இந்தியர்கள்' அதிகம் பேசாமல் வந்தனர். பாலக்காடு வந்ததும் ஒரு கல்லூரி கூட்டம் வந்தது. தமிழ் பேசும் இளைஞர் கூட்டம். அவர்கள் வந்ததும் 'இவர்களை' விரட்ட ஆரம்பித்தனர். அது வரை பொறுமை காத்த தென் இந்தியர்கள் தாங்களும் குரல் கொடுக்க ஆரம்பித்தனர். Survival of the Fittest! எங்கிருந்தோ ஒரு ரயில்வே போலீஸ் (RPF) வந்தார். அவர் வந்தவுடன், எங்களுடன் உட்கார்ந்து இருந்த அனைவரும் எழுந்து போய் விட்டனர்.

எழுந்தவர்கள் எங்கும் போகவும் முடியாது. ரயில் முழுவதும், எல்லா பெட்டியிலும் இவர்கள் கூட்டம் தான். கழிவறை அருகில், கதவு அருகில், இரண்டு பெட்டி இணையும் இடத்தில் என இவர்கள் இல்லாத இடமே ரயிலில் இல்லை.

சுமார் இருபது பெட்டிகள் கொண்ட இந்த ரயிலில் ஆறு பெட்டிகள் பதிவில்லாத பயணத்திற்கு(UnReserved Compartment). எழுபத்திரெண்டு பேர் உட்கார கூடிய ஸ்லீபர் பெட்டியில் 100 பேர் பயணித்தோம். அதாவது S1,S2,S3 என S10 வரை உள்ள ஸ்லீபர் பெட்டிகளில் மட்டும் ஆயிரம் பேர் பயணித்தோம். TTR மட்டும் ஏசி க்ளாசில் பயணித்தார் போல!

Reserved பெட்டிகளே நிரம்பி வழியும் போது, Un Reserved பெட்டிகளில் ஏறுவதே சிரமம் என்பதால், எழுந்து சென்றவர்கள் அங்கேயே நின்று கொண்டு இருந்தனர். அவர்களை கிளப்பி விட்ட திருப்தியில் நாங்கள் உறங்க எத்தனித்தோம். எங்கள் பெட்டியில் இருந்த 'கோவைக்காரார்' ஒருவர் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் மனிதர்களை தின்ணுபவர்கள் (Cannibals) இருக்கிறார்கள் என்று அவரின் ஞானத்தை வெளிபடுத்தினார். தமிழ் மண்ணை தொட்ட உடன் அவர்களை தொரத்துவேன் என என் மனைவி சபதம் எடுத்தார். 'அம்மக்களும்' வேறு வழியில்லாமல் ஊர் போய் சேர வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்ககத்தில் எங்கேயும் நகராமல் நின்று கொண்டு இருந்தனர். ஸைட் அப்பரில்(Side Upper) படுத்து இருந்த என் கால் மாட்டில் மட்டும் நான்கு பேர் நின்று கொண்டு வந்தனர். இரவு செல்ல செல்ல அவர்களின் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டது. இவர்களின் நான்கு நாள் பயணமும் இப்படி தான் செல்லுமோ என தோன்றியது. நாஞ்சில் நாடனின் 'தன்ராம் சிங்' என் நினைவில் வந்தான்!

பத்து மணிக்கு மேல் TTR வந்தார். எங்களிடம் ஒன்றும் கேட்க வில்லை. ஆக, இந்த ரயிலில் டிக்கெட் எடுத்தவர்கள் 'மைனாரிட்டிகள்' போல என நினைத்து கொண்டோம். வந்தவர், டிக்கெட் எடுக்காமல் பயணம் செய்தவர்கள்(Without), ஓப்பன் டிக்கெட் எடுத்து இருந்தவர்கள், வைட்டிங் லிஸ்ட்(Waiting List) டிக்கெட் வைத்து இருப்பவர்கள் என எல்லோரிடமும் பைன்(Fine) போட்டு பணத்தை பிடிங்கி கொண்டார். அதிகாலையில் ரயிலில் ஏறிய 'அரவாணிகள்' அவர்கள் பங்குக்கு 'இவர்களிடம்' இருந்து பணத்தை பிடிங்கி கொண்டனர்.

கோட்டயத்தில் இருந்து கவ்ஹாத்திக்கு ரயிலில் சாதாரண வகுப்பான ஸ்லீபர் க்லாஸ்(Second Sleeper) பெட்டியில் பயணம் செய்ய 622 ரூபாய் ஆகிறது. அந்த பணம் கூட இல்லாமல் வசை மொழி கேட்டு, மிதி பட்டு, நின்றுகொண்டு பயணம் செய்யும் 'இவர்களிடம்' பணம் பிடுங்கவும் ஒரு கூட்டம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பல ஆயிரம் மைல் தொலைவில் உள்ள, என் மண்ணிற்கும், என் கலாசாரத்திற்கும் சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு 'வெள்ளைகாரனிடம்' என்னால் பல மணி நேரம் பேச முடிகிறது. என் ஊரிலேயே இருந்து கொண்டு, எனக்காக உழைக்கும் ஒருவனிடம் என்னால் சரியாக பேச முடியவில்லை என எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது!

இந்தியா இந்தியா தான்!!!

சாரு நிவேதிதாவின் எக்ஸைல் நாவல் வெளியீட்டு விழா

2011-12-07T14:59:00.001+05:30

போரூரில் இருந்து மாலை ஐந்து மணிக்கு கிளம்பினேன் என் மனம் கவர்ந்த எழுத்தாளரை பார்க்க...அண்ணா சாலை வந்தவுடன் ஒரு வித உணர்வு தொற்றிக்கொண்டது! சந்தோசமும் கொஞ்சம் பயமும் கலந்த உணர்வு. காமராஜர் அரங்கதினுள் நுழைந்தவுடன் முகநூல் மூலம் அறிமுகம் ஆன சில முகங்கள் தெரிந்தன. ஆனால், யாரிடமும் பேசவில்லை. வாயிலில் சாருவின் புத்தகங்கள் விற்பனைக்கு இருந்தது. கதவை திறந்து பார்த்தால் கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சேர்ந்து கொண்டு இருந்தது. சரி, எக்ஸைல் மட்டும் இப்போது வாங்கி கொள்ளலாம் என, மீண்டும் வெளியில் வந்து 500 ரூபாயை நீட்டினேன். புத்தகத்தை கிழக்கு பதிப்பக உடை அணிந்த நண்பர்கள் கொடுத்தார்கள். மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கி புரட்டி பார்த்து கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தேன். சார், என்று கூப்பிட்டு மீதி 300 ரூபாயை கொடுத்தார்கள்!அப்படி என்ன ஒரு பதட்டமோ எனக்கு? உள்ளே, முன்சென்று ஒரு இருக்கையை பிடித்தேன். வாசகர் வட்ட நண்பர்கள் கோட் சூட் அணிந்தும், குர்த்தா அணிந்தும் பரபரப்பாக இயங்கி கொண்டு இருந்தனர். சாரு,முன்னிருக்கையில் அமர்ந்து இருந்தார். சிலர் சாருவிடம் சென்று பேசிக்கொண்டு இருந்தனர். டக் இன் செய்து ஒரு சட்டை பேண்ட் போட்டு இருந்தார். காதில் கடுக்கன் மின்னியது! கொஞ்ச நேரத்தில், ஒரு அட்டகாசமான ப்ரேஸர் அணிந்தார்!

வாலி அவர்களையும், இ.பா அவர்களையும் கீழ்இறங்கி கையை பிடித்து மேடைக்கு அழைத்து சென்றார். விழாவை சாருவே தொகுத்து வழங்கினார். அவருக்கே உரிய நகைச்சுவை உணர்வுடன் அவரின் பேச்சு இருந்தது. எனக்கு ஒரு ஆச்சரியம், எப்படி ஒருவரின் பேச்சும், அவர் எழுத்தை போலவே இருக்க முடிகிறது! கூச்சத்தை மறந்து ஒரு ரசிகனாக மாறி கைதட்டி மகிழ்ந்தேன். வாலியின் பேச்சை கேட்க ஆவலாக இருந்தேன். விகடனில் நான் எழுதினது 'Naked Truth' என்றால் சாரு எழுதுவது 'Brutal Truth' என்ற போது கைதட்டலில் அரங்கே அதிர்ந்தது. விழாவின் ஹைலைட் மதனின் உரை. ஒரு வாசகனாக அவர் சாருவை சிலாகித்து பேசினார்! நாவலை கீழே வைக்கமுடியாத அளவுக்கு அவரை ஈர்த்ததாக கூறினார். வாசகர்கள் கேள்விகளுக்கு சாருவின் பதிலோடு விழா முடிந்தது! சாருவின் ஆட்டோகிராப் வாங்க முடியவில்லையே என வருத்தம் எனக்கு. சரி, புத்தகசந்தையிலோ அடுத்த புத்தகவெளியீட்டிலோ வாங்கிக்கொள்ளலாம் என கிளம்பினேன்! :)

மேல் இருப்பது, முகநூலில் சாரு வாசகர் வட்டத்தில் நான் பதித்தது:

2010ம் வருடம் டிசம்பர் 13ம் தேதி சாருவின் முந்தைய நாவல் 'தேகம்' வெளியீடப்பட்டது! அந்த விழாவுக்கு கட்டாயம் செல்ல வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். தவிர்க்க முடியாத சில காரணங்களால் செல்ல முடியவில்லை! ஆனால், அந்த வருத்தத்தை நேற்று போக்கி கொண்டேன். ரஜினியின் வசனம் போல் 'இது நானா சேர்த்த கூட்டம் இல்ல, தானா சேர்ந்த கூட்டம்' என சாரு பெருமையாக கூறிக்கொள்ளலாம்! எல்லோரும் அவருக்காக, அவரின் எழுத்துக்காகவே வந்து இருந்தனர்! இளம் வாசகர்களே அதிகம் தென்பட்டனர், குடும்பத்துடன் வந்த வயதானவர்களும் இருந்தனர். முக்கால் வாசி காமராஜர் அரங்கம் நிரம்பி இருந்தது. அடுத்தமுறை முழுதும் நிரம்பும் என கார்டூனிஸ்ட் மதன் ஆரூடம் தெரிவித்தார்! கண்டிப்பாக அவர் கூற்று பலிக்கும்!

சினிமாவை, சினிமா நட்சத்திரங்களை கொண்டாடும் ஒரு சமூகம்,

எழுத்தாளனை கொண்டாடும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை!!!

அதன் முன்னோட்டம் தான் நேற்றைய நிகழ்ச்சி!!!

இன்னும் முடிக்கப்படாத சில புத்தகங்கள்...

2011-12-06T13:02:00.005+05:30

2011ம் வருடம் எனது வாசிப்பு அனுபவத்தின் ஒரு சிறந்த வருடம் என நினைக்கிறேன். பல்வேறு புத்தகங்கள், வெவ்வேறு வகைகளில், தமிழ், ஆங்கிலம் மற்றும் மொழி பெயர்ப்பு புத்தகங்கள் என படிக்க முடிந்தது!

இணையத்தின் மூலம் பல்வேறு சிறந்த நூல்களையும், சிறந்த எழுத்தாளர்களையும் அறிய முடிந்தது. எங்கள் புதுமனையில் வாசிப்பு அறை ஒன்றை ஏற்படுத்தி இருக்கிறோம்! என் புது வீட்டின், வாசிப்பு அறையை என் மனம் கவர்ந்த புத்தகங்கள் அலங்கரிக்கின்றன!!! :)

ஆன்லைன் மூலமாகவும் புத்தகங்களை வாங்க ஆரம்பித்து விட்டேன்! இணையம் என் வாசிப்பை விரிவுப்படுத்தி உள்ளது! போன வருடம் புத்தககண்காட்சியில் வாங்கிய புத்தகங்கள் அனைத்தையும் இன்னும் படித்து முடிக்க முடியவில்லை, அதற்குள் அடுத்த புத்தக கண்காட்சி வந்து விட்டது!

இம்முறையும் வாங்க நினைக்கும் புத்தகங்கள் நிறையவே உண்டு.தேவநேய பாவனார் நூலகம், அலுவலக நூலகம் என புத்தகங்கள் எடுக்க இடங்கள் இருக்க, என் வாசிப்பின் அகலம் பெரிதாகி கொண்டு இருக்கிறது! புத்தகம் பேசுகிறது, உயிர்மை போன்ற இதழ்களால் புதிய புத்தகங்களின் அறிமுகமும் கிடைக்கிறது!

முகநூலில் நண்பர்கள் வட்டம் சேர்ந்து 'தமிழ் வாசிப்பாளர்களுக்கு' ஒரு தனி குழுமமும் ஆரம்பித்து அதில் என்னையும் சேர்த்து விட்டனர். அதன் மூலம், புத்தகங்கள் அறிமுகம் ஆகின்றன!

இணையத்தில் சாரு, எஸ். ரா ஆகியோரை தொடர்ந்து வாசிப்பதால் அவர்கள் அறிமுகம் செய்யும் நூல்களை படிக்க ஆவல் ஏற்படுகிறது! சிறந்த எழுத்தாளர்கள் சிறந்த புத்தகங்களையே வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்கிறார்கள். வாசிப்பின் முக்கியத்துவம் இவர்களை வாசிப்பதன் மூலம் நாம் அறியலாம்!

போன வருடம் நான் வாசித்த்தில் எனக்கு பிடித்த/ என்னை பாதித்த சில புத்தகங்களை இங்கே கூற விரும்புகிறேன்...

தேகம் - சாரு நிவேதிதா

சாருவின் வாசகன் என்பதை விட, அவர் எழுத்தின் ரசிகன் என்பதால் அவரின் எல்லா படைப்புகளையுமே எனக்கு பிடிக்கும். பெரும்பாலும் இணையத்தின் மூலம் அவரின் கட்டுரைகளையே படித்திருந்த நான், முதலில் படித்தது அவரின் 'ஸீரோ டிகிரி' நாவல். இப்படியும் ஒரு புத்தகம் எழுதலாமா என்னை வியக்க வைத்த புத்தகம் அது. அதன் பின் சாருவின் கட்டுரை தொகுதிகள் அடங்கிய 'எனக்கு குழந்தைகள் பிடிக்காது', 'காமரூப கதைகள்' ஆகியவைகளை படித்து இருக்கிறேன். 'மதுமிதா சொன்ன பாம்பு கதைகள்' புத்தகத்தை சமீபத்தில் ஆன்லைன் மூலம் வாங்கினேன். அட்டை படத்தை பார்த்து என் மனைவியும், அம்மாவும் ஒரு மாதிரி பார்த்தார்கள்! :) சரி, தேகம் நாவலும் ஒரு சராசரியான தமிழ் நாவல் போன்று கிடையாது. உடல் வாதை பற்றியது. சாத்வீக வாதிகள் விரும்ப மாட்டார்கள் என நினைக்கிறேன்! ஆனால், ஒரு வித்தியாசமான வாசிப்பிர்க்ாக படிக்கலாம்! சரி, சாருவின் அடுத்த நாவலான 'எக்ஸைல்' இன்று இரவு என் கைகளில் தவழும். புத்தக வெளியீட்டு விழாவிர்க்கு செல்கிறேன்! என் மனம் கவர்த்த 'கவி. வாலி' அவர்களின் பேச்சை கேட்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆத்மநாம் படைப்புகள்

இன்னும் முழுமையாக படிக்காவிட்டாலும் படித்த சில கவிதைகள் என்னை மிகவும் பாதித்தது. ஆத்மநாமின் படைப்புகள் காலம் கடந்தும் நிச்சயம் நிற்கும்!!!

சூடிய பூ சூடர்க - நாஞ்சில் நாடன்

இந்த வருடம் தான் நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் புத்தகங்கள் எனக்கு அறிமுகம் கிடைத்தது. மூன்று புத்தகங்களை போன வருட புத்தக சந்தையில் அள்ளி வந்தேன். அதில் ஒன்று தான் இந்த 'சூடிய பூ சூடற்க'. சாகித்திய அகாடமி பரிசை பெற்ற நூல் இது. கட்டுரை தொகுதி நூல். கற்பனையும் நிஜமும் கலந்து இருக்கும் கதைகள்/ கட்டுரைகள், விளிம்பு நிலை மனிதர்களையும், அதிகார வர்ககமும், அலுவலக வாழ்க்கையும், எழுத்தாளர்களின் வாழ்க்கை என பதித்து இருக்கிறார். என்னை மிகவும் பாதித்த ஒரு கதை/ கட்டுரை 'தன்ராம் சிங்'. ஒரு கூர்காவை பற்றி எழுதி இருக்கிறார். படித்து பாருங்கள்!

ஆயிஷா - இரா. நடராஜன்

இன்றைய கல்விநிலையை பற்றிய ஒரு சிறிய புத்தகம்/ சிறந்த புத்தகம். இதை எங்கள் வீட்டு விழாவில் பரிசாக கொடுத்தோம். வீட்டிற்கு சென்று, புத்தகத்தை படித்து விட்டு, எனக்கு போன் செய்து, புத்தகத்தை படித்து விட்டு அழுது விட்டதாக உறவினர் ஒருவர் தெரிவித்தார்! ஆழமான கருத்தை உடைய ஒரு புத்தகம். நீங்களும் படித்து பாருங்கள்!

இந்தப் பூக்கள் விற்பனைக்கு அல்ல - வைரமுத்து

வைரமுத்து அவர்களின் கவிதை தொகுப்பு புத்தகம். அருமையான கவிதைகள். பாடல்களை போன்றே படித்து பரவச படலாம்!

சந்திரக்கற்கள் - தாமரை

விரிவான விமர்சனத்தை படிக்க இங்கே சொடுக்குங்கள்!

தாமரையின் பாடல்கள் போன்று மென்மை வகை இல்லை இந்த புத்தகம். வெடி குண்டு! :)

வாசக பர்வம் - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

எஸ். ரா வின் 'பதினெற்றாம் நூற்றாண்டின் மழை' நான் படித்த முதல் புத்தகம். அற்புதமான சிறுகதைகள். அவரின் கதைக்குள் நம்மை இழுத்து கொண்டு சென்றுவிடுவார். வெளிவர வெகுநேரம் ஆகும்! இன்னும் எத்தனை புத்தகங்கள் படித்தாலும், 'பதினெற்றாம் நூற்றாண்டின் மழை' என் மனதிலேயே நிற்கும்! எஸ். ரா வின் பத்து புத்தகங்கள் உயிர்மையில் ஆன்லைன் மூலம் வாங்கினேன்!

உலக சினிமா, காற்றில் யாரோ நடக்கிறார்கள், கோடுகள் இல்லாத வரைபடம் என பத்து புத்தகங்கள். எஸ். ரா ஒரு பன்முகம் கொண்ட எழுத்தாளர். அதை விட அவர் ஒரு மிகச்சிறந்த வாசகர். அந்த சிறந்த வாசகரின் வெளிப்பாடு தான் இந்த 'வாசக பர்வம்' புத்தகம். இதை பற்றி தனியாக ஒரு பதிவு இட வேண்டும் என நினைத்தேன்! எஸ். ரா, தான் சந்தித்த இலக்கிய ஆளுமைகளை பற்றியும், எழுத்தாளர்களை பற்றியும், புத்தகங்களை பற்றியும் விரிவாக எழுதியுள்ளார். இலக்கியத்தின் மீதும் தமிழ் இலக்கியத்தின் மீதும் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் அனைவரும் படிக்க வேண்டிய ஒரு புத்தகம். பிரமிள், விக்கிரமாதித்தன், சுஜாதா, ஜெயகாந்தன், சுந்தர ராமசாமி என பல சிறந்த படைப்பாளிகளுடன் தனக்கு இருந்த நட்பை வைத்தும், அவர்களின் படைப்பை பற்றியும் எஸ். ரா எழுதியுள்ள புத்தகம் இது!

To be continued....

நவம்பரில் பிறந்தநா(ள்)ன்

2011-12-01T18:18:00.000+05:30

நவம்பர் 13, இம்மண்ணில் நான் பிறந்த நாள்! 1983ம் ஆண்டு ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் பிறந்தேன்! தஞ்சை மண்ணில் பிறந்ததாலும், இந்த மாதத்தில் தான் மாமன்னன் ராஜராஜ சோழன் பிறந்தான் என்பதாலும், என் தந்தை எனக்கு ராஜராஜன் என பெயர் வைத்தார்! ஆனால், நான் பிறக்கும் முன்பே இந்த பெயர் அவர் மனதில் இருந்து இருக்கக்கூடும்! நீடாமங்கலத்தில் என் தந்தை நடத்திய அச்சகத்தின் பெயரும் 'ராஜராஜன் அச்சகம்'தான்!

நவம்பர் என்பது என்னை பொருத்தவரை பிறந்தநாள் மாதம்! என் பிறந்த தினம் வருகிறது என்பதால் இல்லை. என் மனத்திர்க்கு நெருக்கமான சிலர் பிறந்தது இந்த மாதத்தில் தான்!

என் தந்தை - 22,
மனைவி - 23
சித்தி - 23,
நண்பன் ராஜராஜன் - 7
சந்துரு அங்கிள் - 11

கமலஹாசன் - 7

எதிர் வீடு மணியும், பக்கத்து வீடு அபியும், என் நண்பர்கள் அசோக், டேனியல் என ஒரு பட்டாளமே நவம்பர் மாதத்து பிறப்புகள்.தீபாவளிக்கு அருகில் எங்கள் பிறந்தநாள் வந்து செல்லும்! ஊரே கொண்டாடும் எங்க பிறந்த தினத்தை என பீற்றிகொள்ளலாம்! :)

பிறந்தநாளை ஒரு சிலர் கொண்டாடுவதில்லை, அதற்கு காரணமும் இருக்கும். சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தின் ஒரு பேட்டியில், உங்கள் பிறந்தநாள் அன்று நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள் என கேட்ட போது, 'நான் ஏன் பிறந்தேன்' என யோசிப்பேன் என்று கூறி இருந்தார். வேடிக்கையாக தோன்றினாலும் ஆழமான பதில் அது!

சிந்தனை என்பது எப்போதும் இருந்தாலும், நாம் பிறந்ததினம் தரும் சிந்தனை மகத்தானது. நான் இந்த மண்ணிற்கு வந்து 28 வருடங்கள் ஆகிவிட்டது! எத்தனை மனிதர்கள், எத்தனை கண்டுபிடிப்புகள், எத்தனை மாற்றங்கள், எத்தனை கொலைகள், எத்தனை இயற்கை சீற்றங்கள், எத்தனை சாதனைகள், எத்தனை ஏமாற்றங்கள், எத்தனை சந்தோச தருணங்கள், எத்தனை சிரிப்புகள், எத்தனை அழுகைகள், எத்தனை இழப்புகள், எத்தனை வரவுகள், எத்தனை பிறப்புகள், எத்தனை இறப்புகள்,...

நம்மை படைத்த இறைவனையோ/ இயற்கையையோ நாம் பிறந்ததினத்தில் கண்டிப்பாக நினைக்க வேண்டும்!

சரி, இந்த வருட என் பிறந்தநாள் எப்படி சென்றது என்பதை கூறவே இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன். வழக்கம் போல் நாட்கள் கடந்து மாதமும் கடந்து விட்டது! :( நிறைய எழுத சக்தி கொடு இயற்கையே/ இறைவனே!!! :) பெரும்பாலும் நான் நள்ளிரவு கொண்டாட்டங்களை விரும்புவதில்லை. புது வருடம், பண்டிகைகள், பிறந்தநாள் என எதுவாக இருந்தாலும் விடிந்த பின்பு தான் கொண்டாட்டம் எல்லாம்!!! நள்ளிரவு கேக் வெட்டுவது என்பது சில வருடங்களாக என் தம்பிகள் செய்து வருகின்றனர்!

இந்தமுறை, நவம்பர் 13ம் தேதி நள்ளிரவு 12 மணி திருப்பதி கோவிலில் பிறந்தது! என் இருபத்தி எட்டாவது பிறந்த தினம் திருப்பதி கோவிலில் பிறந்தது! காலஹஸ்தி கோவில் வரை செல்லுவதாக தான் யோசித்து இருந்தோம். ஆனால், அப்படியே திருப்பதியும் சென்று வந்து விடலாம் என பயண மாற்றம் ஏற்பட்டு விட்டது. அதிகாலை மூன்று மணிக்கு ஒரு ஃபோர்ஸ்(FORCE) வண்டியில் பத்து பேர் கிளம்பினோம்! அருமையான ஓட்டுனர், சமீபத்தில் தான் கார் ஓட்ட கற்று கொண்டேன் என்பதால் அவர் எப்படி ஓட்டுகிறார் என கவனித்தேன்! 13 வருடங்களாக ஓட்டுகிறாராம்! இனிமையான அனுபவம் ஓட்டுனர் கையில் இருக்கிறது என்ற எனது முந்தைய பதிவை உண்மை என நிரூபித்த அப்துல்லா அவர்களுக்கு நன்றி. வண்டியையும் அருமையாக வைத்து இருக்கிறார். 13 பேர் வரை செல்லலாம். இந்தியா முழுவதும் செல்ல பர்மிட் வைத்து உள்ளார். அவரின் தொலைபேசி எண்: அப்துல்லா-9841601001

ஆத்மநாம் படைப்புகள் - படித்ததில் பிடித்தது

2011-11-24T10:40:00.000+05:30

ஆத்மநாம் படைப்புகள்:

இவள்:

என் மனமேடையேறி
கற்பிழந்த மங்கையர்
மணமாகிச் சினையான பின்
என் மணமேடை நாயகி
எவன்
மன மேடைக் காதலியோ?

சாதனை:

சாதித்திருக்கிறாயா நீ
என்றது ஒரு கேள்வி
என்னிடம் இப்பொழுது
பதில் இல்லை
என் உடல் மரித்த பின்
எழும் கல்தூண்
முன் கேள்

உண்மை:

உண்மை பேசுகையில்
கடவுள் உன்னுள் இருக்கிறார்
என்ற மூதாட்டி மரித்து
ரொம்ப நாளாச்சு

நான் உண்மை மட்டும் பேசுகையில்
உலகிற்கு
நீ ஒரு பொய்யன்
நீ ஒரு சந்தர்ப்பவாதி
நீ ஒரு சமூகவிரோதி
நீ ஒரு தேசத்துரோகி
இன்னும் பிற
நான் கூறிய ஒரே பொய்
கடவுள் இருக்கிறார்

அணுவுக்கு எதிராய்
மக்கள் கிளர்ச்சி
அணு உலையில்இருந்து
சிதறிவிட்டது
அணுத்துகள் ஒன்று
கலவர மக்கள்
கூக்குரலிடுகின்றனர்
வானிலிருந்தும் நீரிலிருந்தும்
வினோத வாகனங்களைக்கொண்டு
ஆராய்கின்றனர்
சுற்றுப்புறத்திலிருந்து
வெளியேற வேண்டும்
உள் உலகிலிருந்து வெளி உலகிற்குத்
தப்பிக்க வேண்டும்
மீண்டும் மனிதம் அடிமையாயிற்று
அதன் கண்டுபிடிப்பிற்கு

ஒரு தலைப்பிடாத கவிதையாய்
வாழ்க்கை
ஒரு நாள் இரண்டு நாள் என
தொடர்ந்த நாட்களை எண்ணினேன்
காலையைத் தொடர்ந்து மாலை
இரவாகும் காலப் புணர்ச்சியில்
பிரமித்து நின்றேன்

கடற்கரையில்

- ஆத்மநாம்

ஆத்மநாம் படைப்புகள்
பதிப்பாசிரியர் பிரம்மராஜன்
காலச்சுவடு பதிப்பகம்

சிறுமி கற்பித்த பாடம்!!!

2011-11-23T14:16:00.001+05:30

வீட்டில் இருந்து அலுவலகம் வந்து கொண்டு இருந்தேன்..

ஒரு மணி உச்சி வெயிலில் பல்லாவரம் மேம்பாலம் மேல் நின்று கொண்டு பள்ளி சீருடையில் ஒரு சிறுமி லிஃப்ட் கேட்டாள்.

வாட்டசாட்ட ஆண்களுக்கே லிஃப்ட் கொடுத்து பழகிய நான், ஆச்சரியப்பட்டு நிறுத்தினேன்!

நான்: எங்கேமா செல்ல வேண்டும்?

சிறுமி: பாலத்தின் கீழ் வரை. நீங்க எங்க போறீங்க அண்ணா?

நான்: தாம்பரம்.

சிறுமி: என்னை உங்களுக்கு தெரியுமா அண்ணா?

நான்: எனக்கு தெரியாது. ஏம்மா கேக்குறா?

சிறுமி: இல்ல, தெரிஞ்ச மாதிரியே நல்லா பேசுறீங்கலே, அதான் கேட்டேன்!

நான்: மௌனம்

சிறுமி: படிப்புக்கு உதவி செய்வீங்களா அண்ணா?

நான்: என்னமா?

சிறுமி: கைடு(Guide) வாங்கணும், அதான் கேட்டேன்!

நான்: மௌனம்!!

பாலத்தின் கீழ்,

சிறுமி: அண்ணா இங்கே நிறுத்துங்க!

நான்: உன் வீடு எங்க இருக்கு?

சிறுமி: ரயில்வே கேட் பக்கத்துல.

நான் என் சட்டை பையை துழாவினேன்!

சிறுமி என்ன நினைத்தாளோ, சட்டென்று 'நான் வரேன்னா, ரொம்ப தாங்க்ஸ்' எனக் கூறி நடக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்!

இங்கே வாம்மா, இந்தா 100 ரூபாய், கைடு வாங்கிக்கோ என கூப்பிடலாம் என நினைத்தேன்!

ஏதோ ஒன்று தடுக்க வண்டியை ஓட்டி வந்துவிட்டேன்!

பின் யோசித்து பார்க்கையில், அந்த பாலத்தின் அருகில் ஒரு பள்ளியும் இல்லை. பல்லாவரம் அரசு பள்ளி குறைந்தது ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. உச்சி வெயிலில் கால் வலிக்க பாலத்தின் மேல் ஏறி இருப்பாள். கீழ் இறங்க தெம்பில்லாமல் லிஃப்ட் கேட்டு இருக்கிறாள்!

அவள் யோசிக்காமல் உதவி கேட்டு விட்டால், நான் யோசித்தது அவளுக்கு உறுத்தி இருக்க வேண்டும்! (ஏமாற்ற நினைப்பவர்கள், காசு வாங்கும் வரை உங்களை விட்டு இருக்க மாட்டார்கள்)

பாடம்: நாட்டில், ஏமாற்றுபவர்கள் ஆயிரம் பேர் இருக்கலாம், ஆனால் உதவி செய்பவர்கள் குறைவாகவே இருக்கின்றனர்! நீங்கள் செய்த உதவி தரும் 'ஆனந்தம்', ஏமாற்றம் தரும் 'வருத்தத்தை' விட மேலானது. யோசிக்காமல் உதவி செய்யுங்கள்!